Demo.k

36. Ο γιος της Γιάννας «αγανάκτησε»...

2011-09-21T06:21:00.000-07:00

"Για τη συνέχιση του αγώνα είναι επιτακτική ανάγκη η δηµιουργία ενός ηγεµονικού πολιτικού µετώπου, µιας κρίσιµης µάζας κοµµάτων, συνελεύσεων, σωµατείων και πολιτών, που θα παλέψει για την πολιτική-κοινωνική χειραφέτηση και θα εκπονήσει ένα µεταβατικό πρόγραµµα εκτάκτου ανάγκης για την υπεράσπιση των λαϊκών συµφερόντων".

Link: http://topontiki.gr/article/22290

Ήθελα να γράψω πρώτη φορά μετά από καιρό με αφορμή το άρθρο του υιού Αγγελόπουλου.

Φοβάμαι ότι επί της ουσίας ο ελληνικός λαός και σε αυτή την περίπτωση θέλει τον "Ανδρέα" του...στην πραγματικότητα θέλει τον βασιλιά του...

Βαθιά συντηρητικός λαός...πέρα από την πλάκα το γεγονός ότι έχει 2-3 οικογένειες (κάτι σαν βασιλικούς οίκους) που αλλάζουν την εξουσία όπως οι Καραγεώργεβιτς με τους Οβρενοβιτς στη Σερβία παλιότερα, δείχνει πόσο ακόμη μετράει το "όνομα"...

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ΓΑΠ ο οποίος μετά από τόσες εκλογικές σφαλιάρες κέρδισε πάλι στο εσωκομματικό μέτωπο απλά με το όνομα και παρά την τότε διακριτική επίθεση που δέχτηκε από πασοκικα μέσα (τα οποία ήταν φίλα προσκείμενα στον Μπένυ).

Βασικό επίσης κριτήριο αξιοσύνης η "παλαιότητα" από τον στρατό μέχρι την κοινωνία, τις δημόσιες υπηρεσίες, τις τράπεζες...παντού...

Περίπτωση τέτοια π.χ ο Συριζα...όπου Συριζα για όλους = Τσιπρας...

Ανεξαρτήτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος έχω διακρίνει τρελή απαξίωση (χαλαρά και επειδή είναι νέος - ο Κουβελης π.χ θεωρείται για κάποιο λόγο σοβαρός πολιτικός) και μόνο στην αναφορά του ονόματος του…«άντε μωρέ, έλα τώρα με το τσουτσέκι κλπ κλπ»...

Στην περίπτωση δε του ΚΚΕ και της Παπαρήγα τα πολιτικά επιχειρήματα εξαντλούνται στην "εμφάνιση" της, στις πουτάνες που γέμισε η Δ. Ευρώπη μετά την πτώση του κομμουνισμού και στην καλύτερη περίπτωση στο κλισέ (χειρότερο και από τα κλισέ του ΚΚΕ) "έλα μωρέ αυτοί έχουν μείνει στο 1917 τα ίδια λένε". Α ξέχασα και την φρασεολογία του στυλ "δοκιμάστηκε και απέτυχε = στον κάδο της ιστορίας".

Δεν γράφω τα παραπάνω υπερασπιζόμενος κανέναν από τους αναφερόμενους..

Απλά με αφορμή την αναφορά του υιού Αγγελόπουλου (ο οποίος προφανώς για κάποιους λόγω περιουσίας δεν έχει κανένα δικαίωμα να μιλάει, αν είναι να λέει τέτοια πράγματα - κλασσικό επιχείρημα για Αλαβάνο αυτό).

Φοβάμαι ότι δεν μπορούνε να υπάρξουν συλλογικοτητες ανθρώπων αδιάφθορων αν δεν υπάρξει το επιστέγασμα...ο σωτήρας...ο βασιλιάς...ο ηγέτης...ο βοσκός (άρα και λαοπλάνος) που θα οδηγήσει το κοπάδι (κανονικό κοπάδι όμως) στην πηγή...

Είθε η πραγματικότητα να μας διαψεύσει...

35. Temos Equipo, Temos Orgullo

2011-02-16T08:23:00.000-08:00

Το έχω ξαναγράψει.

Το ξαναγράφω ολίγον τι παραλλαγμένο:

«Έχουμε ομάδα, έχουμε υπερηφάνεια» διαφήμιζε δίπλα στο λογότυπο της μεγάλη τράπεζα της Πορτογαλίας κατά τη διάρκεια του Euro 2004 στη Λισσαβόνα και σε άλλες πόλεις. Και αυτό ίσχυε ανεξάρτητα από την (αρνητική) έκβαση του τελικού (για τους Πορτογάλους).

Κάπως έτσι νιώθει και αισθάνεται ο οπαδός Του ΑΡΗ (αν ψάχνετε για «φιλάθλους» απευθυνθείτε αλλού). Έχοντας βιώσει για πάνω από 20 χρόνια την απόλυτη ανυπαρξία της ομάδας του στο ποδοσφαιρικό στερέωμα, την έλλειψη τίτλου επί 41 συναπτά έτη , αισθάνεται πως πλέον έχει «ομάδα», είναι «ομάδα». Ένας υγιής οικονομικά ΑΡΗΣ, διοικητικά με τα όποια πολλα ή λίγα λάθη, αλλά αγωνιστικά σε υψηλό επίπεδο προσδίδει σε φίλους και αντιπάλους το κύρος ενός μεγάλου και σοβαρού Ευρωπαικού σωματείου. (Μένει να αποδείξει ότι και σε Ελληνικό επίπεδο μπορεί να σταθεί επάξια -αν και σε αυτή την περίπτωση το θέμα δεν είναι τόσο απλό-).

Στο γεγονός ότι στο θρυλικό «Κλεάνθης Βικελίδης» η ομάδα είναι αήττητη ενώ έχει αντιμετωπίσει πολύ μεγάλα ονόματα όπως αυτά των Τσέλσι, Περούντζια, Μπενφίκα, Σεντ Ετιέν, Θέλτα, Σαραγόσα, Ερυθρού Αστέρα, Αθλέτικο, Μπάγιερ, Ρόζενμποργκ κλπ έρχεται να προστεθεί η πρόσφατη αναμέτρηση με τη Μάντσεστερ Σίτυ. Αυτό από μόνο του μπορεί να φαίνεται αρκετό. Δεν είναι όμως. Την Πέμπτη 24/2/2011 έχουμε την αξίωση από τον ΜΑΚΕΔΟΝΑ ΑΡΗ να πάρει την πρόκριση μέσα στο «City of Manchester».

Έτσι μεγαλώσαμε, έτσι μάθαμε, αυτές είναι οι απαιτήσεις μας σε όποια κατάσταση (καλή ή κακή) και αν βρίσκεται η ομάδα μας. Κάποιοι κάποτε (όντας η ομάδα ανυπόληπτη) για τον ίδιο λόγο μας αποκαλούσαν «αλαζόνες». τώρα για αυτούς ίσως είμαστε «υπεραισιόδοξοι», αύριο ποιος ξέρει…ίσως είμαστε και «ρεαλιστές».

Έχουμε ομάδα…Έχουμε υπερηφάνεια!

Manchester City - ARIS F.C

24-02-2011

34. Η επόμενη ζωή μου

2010-12-23T08:40:00.000-08:00

Την επόμενη ζωή μου θέλω να την ζήσω ανάποδα.

Ξεκινάς από νεκρός. - 'Έτσι το γλιτώνεις αυτό.

Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι κάθε μέρα και καλύτερα.

Σε πετάνε έξω από το γηροκομείο γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος. Πηγαίνεις και εισπράττεις την σύνταξή σου και μετά όταν αρχίζεις να δουλεύεις σου δίνουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα την πρώτη μέρα στην δουλειά.

Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια μέχρι να γίνεις νέος και να χαρείς την ζωή.

Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι 'ατακτούλης'. Μετά είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο.

Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις. Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι βρέφος μέχρι τη στιγμή που γεννιέσαι.

Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές σπά με όλα τα κομφόρ, κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο κάθε μέρα και - Νάτο !!

Τελειώνεις σαν ένας οργασμός......

Woody Allen

33. Forever Autumn...

2010-09-07T03:15:00.000-07:00

Έφθασε λοιπόν ο πολυθρύλητος Σεπτέμβρης για τον οποίο έχει δημιουργηθεί μια φημολογία από συμβατικά και μη μέσα ενημέρωσης (λέμε τώρα) και από καφενειακού ύφους συζητήσεις ότι θα είναι κάτι σαν ο μήνας της Αποκάλυψης. Ο λαός θα ξεσηκωθεί μαζικά γιατί θα δει ότι δεν βγαίνουν τα οικονομικά του για τον χειμώνα, θα διεκδικήσει στους δρόμους, θα διαδηλώσει κτλ…υπερβολές πιστεύω αλλά θα δούμε. Αυτό που θεωρώ σχεδόν βέβαια πλέον είναι ότι το μεγάλο κλαρίνο θα έρθει περίπου τον Μάρτιο, λίγο πριν την εκταμίευση της τέταρτης δόσης.

Ήδη ξεπουλιέται γρήγορα ό,τι είχε απομείνει στα χέρια του Δημοσίου (ακίνητα-φιλέτα, μεταφορές κτλ), οι τράπεζες συγχωνεύονται με εντολή ΔΝΤ-ΕΕ πιθανόν και με ομίλους του εξωτερικού για να σώσουν ό,τι προλαβαίνουν, τα ελληνικά ομόλογα τα σπρώχνουν στην ΕΚΤ, ο νόμος για το κλείσιμο των ανεξάρτητων blog ετοιμάζεται οι αγορές για δεκάδες επαγγέλματα ανοίγουν απότομα, το χρέος μεγάλωσε ακόμα 12 δις, τα εργασιακά-ασφαλιστικά δικαιώματα εξαφανίζονται ως νομική παρακαταθήκη για την επόμενη ημέρα της χρεοκοπίας.

Κάπου το χειμώνα μόλις ολοκληρωθούν όλα αυτά τα δομικά μέτρα (+περίπου εξίσωση των μισθών των Δ.Υ με αυτούς των ιδιωτικών) θα θυμηθούν ότι το δημόσιο χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο και δεν μπορεί πια να εξυπηρετηθεί ενώ ήδη η χώρα θα θυμίζει λατινοαμερικανική αποικία προηγούμενων δεκαετιών με τα πάντα ιδιωτικοποιημένα.

Η φόρμουλα που θα εφαρμοσθεί θα εξαρτηθεί από τις ανάγκες του κεφαλαίου και τις συγκυρίες της στιγμής-έξοδος από ευρώ και μεγάλη υποτίμηση 40-50% του νέου νομίσματος, ευρώ για τις εξωτερικές συναλλαγές και δραχμή για τις εσωτερικές με υποτίμηση, χρονική επιμήκυνση του χρέους ή και ποσοτική κτλ-ποιος ξέρει; Πάντως τέταρτη δόση η Ελλάδα δεν νομίζω να δει γιατί τα νούμερα δεν βγαίνουν, έσοδα γιοκ, έξοδα τεράστια κυρίως για την αποπληρωμή του χρέους βέβαια πολλά θα εξαρτηθούν και από την αντίδραση του κόσμου εκείνες τις λίγες κρίσιμες μέρες αν και για αυτό το θέμα δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος.

Ανωνύμου του Έλληνος

32. Γνώμη μου #16: Ο χαμένος τα παίρνει όλα

2010-04-27T14:35:00.000-07:00

Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς. Τί νόμιζες φιλαράκο; Ότι θα ήταν εύκολο; Ότι θα ήταν όμορφο; Διασκεδαστικό; Φιέστες και μπούλπες και γούστα στην κερκίδα; Και ποζερία στη γκόμενα το βράδυ να της λες τα καινούργια συνθήματα να γουστάρει; Ναι ΟΚ, είναι και αυτά. Αλλά είναι και άλλα. Είναι και πόνος και απογοήτευση και πείσμα λυσασμένο. Είναι δάκρυα και αίμα και κούραση ατελείωτη. Είναι χαμένοι τελικοί που σε τσακίζουν και σε ατσαλώνουν ταυτόχρονα. Είναι ΑΡΗΣ δεν είναι παίξε γέλασε. Πρόσεξε: Όταν σε διάλεξε δεν σου υποσχέθηκε τίποτα. Μόνο πίκρες σου έταξε. Έτσι είναι εδώ στα μέρη μας. Μια θα πέφτεις και δυο θα σηκώνεσαι. Δεν έχει ανέσεις το μαγαζί. Μόνη σου ανταμοιβή ότι ανήκεις σε αυτό το μπουλούκι. Μόνη σου απαντοχή ο διπλανός που σου δίνει το χέρι. Αν νοιώθεις έτσι είσαι καλά. Αν είσαι έτοιμος αύριο να ξαναβάλεις στην αρματωσιά σου και να ανηφορίσεις στο Ναό είσαι "δικός μου". Αλλιώς πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι.

Πώς έγινες ΑΡΗΣ; Ποιος σε έκανε; ΓΙΑΤΙ είσαι ΑΡΗΣ; Μη με παρεξηγήσεις, δε θέλω να σε μειώσω. Καταλαβαίνω πως είσαι. Όλοι το ίδιο είμαστε, φλέμα και μαύρο πύον βγάζουμε τόσες μέρες. Αλλά τώρα πρέπει να δείξεις από τί είσαι φτιαγμένος. Τώρα δεν αρκεί απλά να πεις "συνεχίζουμε" αλλά να σπρώξεις και τον διπλανό σου να το κάνει. ΕΜΕΙΣ είμαστε ο ΑΡΗΣ. Μαζί μας είναι τα πάντα, χωρίς εμάς είναι τίποτα. Θα τον αφήσεις μόνο του; Μπορείς; Σε παίρνει; Όχι δε σε παίρνει, το ξέρω. Θα είσαι εκεί. Να, κοίτα την κοπελιά από πάνω. Αυτή θα είναι, εσύ θα λείπεις;

Τέλειωσε το πανηγύρι. Χάθηκε το Κύπελλο. Ναι ΚΑΙ αυτό χάθηκε. Θα πάρουμε το επόμενο, το μεθεπόμενο, το πρωτάθλημα, το διηπειρωτικό, δεν ξέρω τί θα πάρουμε. Κάτι θα πάρουμε, κάπου, κάπως, κάποτε. Λες και έχει και καμία σημασία τελικά. Ξέρω ότι το ήθελες, και εγώ το ήθελα πολύ. Έλεγα ότι δε με νοιάζει αλλά κατάλαβα πόσο το λαχταρούσα τη στιγμή που σφύριξε (όλο χαρά) ο καραφλός τη λήξη. Finito la musica, passata la festa. Πάμε για άλλα. Έχουμε πιο σημαντικές υποχρεώσεις. Πρέπει να δείξουμε σε όλον τον κόσμο ότι αυτές οι 25.000 που κατέβηκαν στο ΟΑΚΑ δεν ήταν ένα πυροτέχνημα. Ότι αυτός και άλλος τόσος και άλλος και άλλος....είναι ο λαός του ΑΡΗ. Και έχουμε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να το κάνουμε αύριο με το γαύρο. Να τους αφήσουμε με το στόμα ανοιχτό. Να σου ξαναπούν "μπράβο ρε μάγκα".

Θέλω πολλά να σου πω ακόμα ρε φίλε. Αλλά δε μου βγαίνουν. Είμαι και εγώ μπερδεμένος, ζαλισμένος και αφάνταστα κουρασμένος. Για αυτό θα αφήσω να τα πει ο Μ.Α. που τα έλεγε πάντα καλύτερα. Και αν αναρωτηθείς "τί σχέση έχουν όλα αυτά" να θυμάσαι ότι ο Ποιητής παρά τις πίκρες, τις απογοητεύσεις και τις διαψεύσεις που βίωσε και αποτυπώνει στο γραφτό του, έζησε και πέθανε αμετανόητος αριστερός και ΑΡΕΙΑΝΟΣ.

"Πόσες χιλάδες ὧρες πέρασαν μὲ συνεδρίαση, σ᾿ αχτίδες, κόβες καὶ κομματικοὺς πυρῆνες, στὸ τέλος πάθαμε χρονία νικοτινίαση κι ὁ πονοκέφαλος οὔτε περνοῦσε μ᾿ ασπιρίνες.
Μάθαμε ἀπ᾿ ὄξω -βασικὰ- ὅλα τὰ προβλήματα καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς πάλης καὶ γίναμε τὰ δακτυλοδειχτούμενα τὰ βλήματα κρατώντας τὸν Μὰρξ – Ἔγκελς ὑπὸ μάλης.
Μέρα τὴ μέρα θά ῾ρχονταν ἡ Ἐπανάσταση καὶ περιμένοντας πέρασαν τὰ χρόνια κι ὅμως σ᾿ τὸ λέγαν οἱ γονεῖς σου «ἄσ᾿ τα σὺ πάντα θὰ βρίσκονται στὸν κόσμο ἄλλα κωθώνια».
Πάντοτε ὁ καπιταλισμὸς βρίσκει περάσματα καὶ ξεπερνᾶ τὶς δύσκολες τὶς κρίσεις. Κι ἕνα πρωί: «Ἀπαγορεύονται τὰ ἄσματα καὶ κοπιάστε στὸ τμῆμα γιὰ ἀνακρίσεις».
Τώρα νὰ σπάσεις δὲν μπορεῖς πιά, σὲ χρωμάτισαν καὶ σ᾿ ἔχουν σὰν τὸν ποντικὸ μέσα στὴ φάκα καὶ δὲν ξεφεύγεις ἀπὸ τοῦ χαφιὲ τὸ μάτι σὰν συναναστρέφεσαι τὸν καθ᾿ ἕνα μαλάκα.
Δὲν ἄκουσες ποτὲ τὴ μάνα σου τὴν ἅγια σ᾿ ἐνοχλοῦσε καὶ σένα τὸ κατεστημένο, δὲν εἶδες γύρω σου χιλιάδες τὰ ναυάγια δὲν τὸ χαμπάρισες πὼς τὸ παιχνίδι ἦταν στημένο".

Άϊντε λοιπόν, σήκω, μάζεψε τα κομμάτια σου, ξεκίνα. Σε περιμένουν!!!
Αν όχι εμείς τότε ποιος; Αν όχι τώρα πότε;
Δεν υπάρχει επιστροφή, μονόδρομος είναι.
Τώρα περισσότερο από ποτέ...

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ
ΕΜΠΡΟΣ ΑΡΗ ΜΑΚΕΔΟΝΑ

Ο Αμετανόητος

WWW.EMPEROR.GR
BORN TO LOSE - LIVE TO WIN ! ! !

31. Σαράντα χρόνια περιμέναμε γι' αυτή την βραδιά !!!

2010-04-23T05:12:00.000-07:00

Ιστορία σου χτυπάω την πόρτα!
και αν δεν ανοίξεις θα την γκρεμίσω...

έχω χιλιάδες πίσω μου κίτρινα ποτάμια
ανθρώπους καθημερινούς από ήρωες πιο δυνατούς

με πίστη και λιονταρίσια καρδιά
σφυρηλατημένη απο του χρόνου τα αδυσώπητα λεπτά...

Γιατί ΕΓΏ είμαι ο ΈΝΑΣ απο την στάχτη γεννημένος
και την αγάπη του κόσμου γιγαντωμένος.....

registered: SamuraiJack - emperor.gr

30. Εσένα θέλω μόνο ! ! ! 14/3/2010

2010-03-10T14:13:00.000-08:00

Εσένα θέλω μόνο ! !

Γιατί εσυ:

1. Ήσουν η ομάδα της χούντας και είσαι πάντα η ομάδα της εκάστοτε κυβέρνησης.

2. Στήθηκες στον Πειραιά για να αποφύγεις στον τελικό τον αυτοκράτορα.

3. Στήθηκες στην Καλαμαριά για να με δεις να διαλύομαι...Ατύχησες!

4. Στήθηκες στον Εθνικό...Πειραιώς για να ρίξεις την...Καβάλα.

5. Δεν αποδέχεσαι οτι εγώ σε έσωσα στο μπάσκετ κερδίζοντας στο Ρέθυμνο.

6. Φυτοζωείς με ενέσεις της εκάστοτε κυβέρνησης και κρατικές επιδοτήσεις.

7. Ασχολείσαι μονίμως μαζί μου προσπαθώντας να πάρεις δικούς μου παίκτες.

8. Επιβιώνεις με την προπαγάνδα του Μπούζα και των παιδιών του εδώ και 40 χρόνια...

9. Είσαι γιος βιολογικός του Νικόλα (Γκάλη) και τα παιδιά του Νίκου είναι και δικά μας...

10. ΕΙΣΑΙ Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗς ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Ο ΓΚΟΤΖΑΜΑΝΗΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, Ο ΡΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Ο ΡΟΥΦΙΑΝΟΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ...

Η Ιστορία γράφεται με αγώνες,
η Δικαιοσύνη απονέμεται στην πλάτη των αδυνάτων
και η Εκδίκηση από το χέρι των πρώην αδύνατων και νυν δυνατών.

ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ !

29. Χρέος...ανεξόφλητο...

2010-01-21T16:01:00.000-08:00

Η Αϊτή ήταν γαλλική αποικία που απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1804. Ήταν η πρώτη ανεξάρτητη χώρα αφροαμερικάνων και το μόνο κράτος που «γεννήθηκε» μετά από επιτυχημένη επανάσταση των δούλων.

Η Αϊτή ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την Ελληνική επανάσταση και την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος!

Ο τότε πρόεδρος της JEAN-PIERRE BOYER έστειλε στις 15.01.1822 έγγραφο στην ελληνική επιτροπή του Παρισιού απαντώντας στην αίτηση των Κοραή, Πίκκολου και Βογορίδη, στο οποίο ανάγγελλε την αναγνώριση της ελληνικής προσωρινής διοίκησης και ευχόταν την νίκη της επανάστασης".

Είχαν προηγηθεί πολύχρονοι αγώνες των σκλάβων της Αιτής κατά των λευκών Γάλλων γαιοκτημόνων με αποτέλεσμα, το 1803 να εγκαθιδρυθεί το πρώτο κράτος στον κόσμο που διακήρυττε την κατάργηση κάθε φυλετικής διάκρισης.

Η Αιτή πέρα απο τη δήλωση αναγνώρισης της επανάστασης, παρότι κατεστραμμένη από το δικό της πόλεμο, έστειλε στο Παρίσι, στον Αδαμάντιο Κοραή, 25 τόνους καφέ, ώστε να εκποιηθούν για να αγορασθούν όπλα για τον αγώνα των Ελλήνων. Επίσης έστειλε εκατό εθελοντές στρατιώτες να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων, οι οποίοι όμως …δεν έφθασαν ποτέ. Φημολογείται ότι τους μακέλεψαν οι τότε αποικιοκράτες, φίλοι στενοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Νομίζω ότι όλοι οι Έλληνες πρέπει όπως μπορεί ο καθένας να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους να «ξανασταθούν στα πόδια τους».. Άλλωστε αυτοί σε αντίθεση με τους ευρωπαίους «φίλους» μας, ποτέ δεν ζήτησαν τα «δανεικά» τους πίσω..."

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ της, Ευρωπαίους και Αμερικανούς, ξεπερνά τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ και πρέπει να βρεθούν οι τρόποι για να το μειώσουμε ώστε να πάψουν να μας εκβιάζουν και να μας λοιδορούν.

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΟΜΩΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΙΤΗ, δεν μετριέται σε ευρώ, ούτε ξεπληρώνεται. Οφείλουμε λοιπόν τώρα, να κάνουμε το καλύτερο δυνατό που μπορούμε. Οι φτωχοί κάτοικοι της Αιτής άλλωστε, ποτέ δε μας ζήτησαν “αναγνώριση” και φυσικά ποτέ δε μας λοιδόρησαν και δε μας εκβίασαν.

Σ’ αυτήν την φίλη χώρα που απέδειξε ότι η μεγαλωσύνη στα Έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα αλλά με της καρδιάς το πύρωμα καί αίμα, ΧΡΩΣΤΑΜΕ

28. Bienvenido Hector !

2009-12-16T13:26:00.000-08:00

Hector - Raul - Cooper

Ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ, ο μεγαλύτερος και πιο σημαντικός προπονητής που πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, θα είναι κάτοικος της πόλης της Θεού μέχρι το καλοκαίρι του 2011. Η Διοίκηση του ΑΡΗ απέδειξε, για ακόμη μια φορά, ότι διαθέτει αυξημένα αντανακλαστικά επεκτείνοντας το συμβόλαιο του Αργεντίνου τεχνικού.

Ο ΑΡΗΣ κινείται βάση προγραμματισμού, με μεθοδικότητα, σύνεση και στόχους κι αυτό, μετά την επέκταση και του συμβολαίου του Νέτο, επιβεβαιώθηκε για δεύτερη φορά μέσα σε μια εβδομάδα και για πολλοστή φορά φέτος.

Κίνηση ενθαρρυντική και πολυσήμαντη. Ο ΑΡΗΣ άλλαξε σελίδα οριστικά και αυτό κάποιοι ακόμη δεν θέλουν να το καταλάβουν. Είναι ειλημμένη απόφαση όλων μας η «φυγή προς τα εμπρός». Ας γίνει σ’ όλους βίωμα, ας τους καρφωθεί στο μυαλό μια κι έξω. Η επέκταση του συμβολαίου του Κούπερ επιβεβαιώνει ότι ο ΑΡΗΣ βρίσκεται πλεόν στο σωστό δρόμο και σ` αυτόν επιθυμεί να παραμείνει.

Ο Αργεντινός τεχνικός δέχθηκε να συνεχίσει στον πάγκο του ΑΡΗ διότι πιστεύει στο μέλλον και τις δυνατότητες της ομάδας. Πιστεύει ότι ο ΑΡΗΣ διαθέτει όλα τα εχέγγυα που προϋποθέτουν την επιτυχία τη δική του αλλά και της ομάδας που προπονεί.

Αυτό που έχει ο ΑΡΗΣ είναι στόχοι και πίστη ότι τελικώς αυτοί θα επιτευχθούν. Έχει ένα πολύ καλό ρόστερ που με κατάλληλες προσθήκες μπορεί να τον οδηγήσει στην κορυφή. Έχει το Λαό του που στηρίζει αυτήν την προσπάθεια με θέληση, υπομονή, πίστη και προσήλωση.

Και ήταν αυτή η θέληση, η υπομονή, η επιμονή, η πίστη στις δυνατότητες, η αφοσίωση στο στόχο, η αγάπη και η προσήλωση του κόσμου που μέτρησαν ίσως περισσότερο και από χρήματα άλλων, περισσότερο δελεαστικών - οικονομικά - προτάσεων και τον «ανάγκασαν» να πει το ΝΑΙ.

Η ύπαρξη στο τιμόνι του ΑΡΗ ενός προπονητή εγνωσμένης αξίας, τεράστιας εμπειρίας και παγκόσμιας ακτινοβολίας, προσθέτει ακόμη ένα κομμάτι στο παζλ που όλοι μαζί, με πίστη και υπομονή, συνθέτουμε.

Όταν ολοκληρωθεί αυτό το παζλ θα σχηματισθεί η πολυπόθητη λέξη: επιτυχία.

Το νεύμα του Κούπερ ήταν θετικό.

Πάμε μπροστά.

Πάμε για να ολοκληρώσουμε αυτό που ξεκινήσαμε.

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω…

Link: www.super3.gr

27. Next Stage...

2009-10-30T08:25:00.000-07:00

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια συρραφή σχολίων που έκανα απο το tvxs.gr όσον αφορά το θέμα των Stage...

Ένα απλό παράδειγμα.

1) Αριστούχος απόφοιτος Οικονομικού Πανεπιστημίου με βαθμό πτυχίου 8,5 (850 μόρια). Κατάφερε να τελείωσει master (150 μόρια). Πήγε στρατό, απολύθηκε και ψάχνει 2 χρόνια για δουλειά, στέλνοντας βιογραφικά και λιώνοντας σόλες σε συνεντεύξεις (0 μόρια). Τελικά βρίσκει δουλειά, αλλά τον κρατάνε με την προϋπόθεση ότι θα είναι ανασφάλιστος 1 εξάμηνο (0 μόρια). Ξεκινάει τελικά δουλειά με ασφάλεια και μετά από ένα εξάμηνο (30 μόρια) κάνει τα χαρτιά του για το Δημόσιο.

ΣΥΝΟΛΟ: 1.030 μόρια

2) Παπαγάλισε φουλ και πέρασε σε ένα Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Γράφτηκε στη ΔΑΠ (ή ΠΑΣΠ) και κατάφερε τελικά να το βγάλει με κονέ, σκονάκια και σπρώξιμο. Βαθμός (5,5). (Μόρια 550). Για μεταπτυχιακό, αν και θα τον έβαζε το κόμμα στην Ελλάδα (να είναι και κοντα στο μπαμπά και στη μαμά) βαριόταν και δεν έκανε (0 μόρια). Πήγε στρατό και μετά έπιασε κατευθείαν δουλειά με σύμβαση ή STAGE στον τοπικό ΟΑΕΔ γλείφοντας κώλους αυτός και οι γονείς του. Δούλεψε 4 χρόνια (μόρια με προσαύξηση 540).

ΣΥΝΟΛΟ: 1.090 μόρια

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ:
Ο 1 ξεμένει στην εταιρία για να δουλεύει 12 ώρες την ημέρα, ενίοτε και ΣΚ, για 700 ΕΥΡΩ να υφίσταται συχνά ψυχολογικό εκβιασμό και στα 50 του τελικά να τον απωλήσουν.

Ο 2 συνεχίζει τη ρέκλα από μόνιμη πλέον θέση στο Δημόσιο με τις πλάτες και τις ευλογίες του κόμματος και ας τους άλλους να πάνε να κουρεύονται.

Γιατί να παίρνει μόρια ο STAGE και να μην παίρνει ο ΑΝΕΡΓΟΣ που δεν μπόρεσε να "τρυπώσει"?

Θέλεις δημόσιο. ΑΣΕΠ με αξιοκρατία, διαφάνεια και χωρίς μοριοδοτήση. Όπως σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο. Τρικοσμικά φαινόμενα να μπαίνει ο καθής από το παράθυρο στο δημόσιο επειδή γλύφει κώλους θα πρέπει να εκλείψουν.

Όταν υπογράφεις για σύμβαση μαθητείας 1 χρόνου γιατί να απαιτείς να μονιμοποιήσαι? Ποτέ δεν το κατάλαβα. Έχει γεμίσει το δημόσιο με απόφοιτους Λυκείου και οι πτυχιούχοι είναι άνεργοι.

Δεν ψηφίζω ΠΑΣΟΚ. Είμαι ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αν το τηρήσει ο Παπανδρέου τη δέσμευση για διορισμούς αξιοκρατικά ΜΟΝΟ από το ΑΣΕΠ, θα του βγάλω το καπέλο.

Αυτά και άντε τώρα πήγαινε από κοντά σε κάνενα βουλευτή ή και δήμαρχο μήπως και σου εξασφαλίσουν καμία άλλη θέση τώρα που λήγει η σύμβασή σου.

Να προσθέσω στις ανωτέρω θέσεις του ΚΚΕ και την (τουλάχιστον) θεϊκή δήλωση της Αλέκας Παπαρήγα:

«Τα περί αξιοκρατίας είναι μπούρδες όταν υπάρχει ανεργία»

Κρίμα γιατι τα αριστερά κόμματα στηρίζουν το βόλεμα των stage στο δημόσιο που ηταν κατά 90% (και λίγο λέω) επιλεγμένα με κομματικά (δεξιά) κριτήρια, αντί να στηρίζουν το αίτημα της κοινωνίας για αξιοκρατία.

Όταν θα ξυπνήσουν θα είναι αργά και αν ο Γιωργακης συνεχίσει έτσι, στο θέμα αυτό τουλάχιστον θα το κερδίσει το παιχνίδι και με διαφορά, ήδη ακούω από κόσμο διαφορετικών αποχρώσεων να επικροτεί απόλυτα το να περάσουν όλα στο ΑΣΕΠ και να σταματήσουν τα παράθυρακια για βόλεμα διαφόρων λογής "παιδιών".

26. Με τόσα φύλλα...σου γνέφει ο Ήλιος Καλημέρα!!

2009-10-11T07:56:00.000-07:00

Νέα Κυβέρνηση, Νέα Τάξη Πραγμάτων...
Στην Ελλάδα δεν κερδίζει ποτέ η δεξιά...η αριστερά χάνει καμιά φορά...

Απλώς η ιδεολογική της ηγεμονία που αποτυπώνεται πάντοτε πλειοψηφικά στην κοινωνία δεν μεταφράζεται πάντοτε σε εκλογική νίκη.

Άλλωστε οφείλεται στη -μονίμως- διασπασμένη αριστερά (είναι η φύση της τέτοια) και την σίγουρα πιο συσπειρωμένη δεξιά που καταφέρνει και επικρατεί συχνότερα σε πανευρωπαικό επίπεδο.
Απλοικά και σε πιο περιορισμένο πεδίο: η ΔΑΠ είναι μία...οι φοιτητικές αριστερές εκφάνσεις πολλές...

Ακόμη και η διαφορετική ορολογία που χρησιμοποιείται πλέον, ηχεί καταπραυντικά στα αυτιά μας..

Όχι δεν περιμένω θαύματα...σοβαρότητα περιμένω..

Στον τομέα της αξιοκρατίας,
στον τομέα της διαφθοράς
και προπαντός στην υπεράσπιση των θεσμών δίνοντας τέρμα στην απαξίωση των...

10,5 μονάδες και λίγες ήταν για την πιο ανίκανη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, χειρότερης και αυτής του ακατανόμαστου...

ΥΓ: Δεν πέρασε του Μπερλουσκόνι...υπάρχουν ακόμη αντιστάσεις...ακόμη και απο διορισμένους δικαστες.

25. Η Δημοκρατία στο απόσμασμα...

2009-07-12T03:08:00.000-07:00

«Η δημοκρατία στην Ιταλία κινδυνεύει να μετατραπεί σε ντε φάκτο δικτατορία» τονίζει στην έκκληση την οποία απέστειλε στις μεγαλύτερες εφημερίδες του πλανήτη ο αδιάφθορος δικαστής Αντόνιο Ντι Πιέτρο, κι ενώ η G8 συνεδριάζει για 2η μέρα στην πόλη της Λ’ Άκουιλα της κεντρικής Ιταλίας.

O πρώην δικαστής και πρόεδρος του κόμματος «Ιταλία των Αξιών», ο οποίος έγινε γνωστός από την αδιάφθορη στάση του στην υπόθεση «Καθαρά Χέρια» στις αρχές της δεκαετίας του 1990, καταγγέλλει τις σχέσεις του πρωθυπουργού της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι με ανώτατους δικαστές της χώρας, οι οποίοι σύντομα πρόκειται να εκδώσουν απόφαση για τη συνταγματικότητα του Νόμου Αλφάνο. Σε περίπτωση που ο Νόμος, ο οποίος παρέχει ασυλία στον πρωθυπουργό, κριθεί αντισυνταγματικός, ο Καβαλιέρε θα δικαστεί με την κατηγορία της δωροδοκίας.

Αναδημοσιεύουμε μεταφρασμένο το κείμενο της έκκλησης του Αντόνιο Ντι Πιέτρο:

«‘Εκκληση προς τη Διεθνή Κοινότητα: Η Δημοκρατία κινδυνεύει στην Ιταλία

Στην Ιταλία, η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι πρότεινε και έθεσε επί τάπητος νέο νόμο προς έγκριση, το Νόμο Νο 128, ο οποίος είναι επίσης γνωστός και ως Νόμος Αλφάνο, από τον θητεύων υπουργό Δικαιοσύνης Αντζελίνο Αλφάνο.

Ο Νόμος Αλφάνο κατέστησε αδύνατη την ποινική δίωξη κατά τους θητεύοντες σε τέσσερα πόστα της Ιταλικής Κυβέρνησης: τον πρωθυπουργό, τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους προέδρους του Κογκρέσου και της Γερουσίας. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι επέμεινε στην καθιέρωση του Νόμου Αλφάνο, προκειμένου να διασφαλίσει ότι δεν θα είναι δυνατή η δίωξή του για τις κατηγορίες χρηματισμού μάρτυρα με αντάλλαγμα την παροχή ψευδομαρτυριών από αυτό το άτομο σε δυο διαφορετικές εκδικάσεις υποθέσεων.

Στις 17 Φεβρουαρίου 2009, το άτομο το οποίο έλαβε την δωροδοκία, συγκεκριμένα ο Ντέιβιντ Μίλς κρίθηκε ένοχος από το Δικαστήριο και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 4 ετών και έξι μηνών. Αν δεν υπήρχε ο Νόμος Αλφάνο, συνεπώς, ο ίδιος ο Μπερλουσκόνι θα μπορούσε να είχε καταδικαστεί με την κατηγορία της δωροδοκίας.

Σύμφωνα με δηλώσεις περισσότερων από 100 συνταγματολόγων, ο Νόμος Αλφάνο θεωρείται αντισυνταγματικός καθώς παραβιάζει τις επιταγές του άρθρου 3 του Ιταλικού Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο «όλοι οι πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου».

Στις 6 Οκτωβρίου 2009 το Συνταγματικό Δικαστήριο πρόκειται να εκδώσει απόφαση σχετικά με τη συνταγματικότητα του Νόμου Αλφάνο και, σε περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει ότι είναι αντισυνταγματικός, ο Μπερλουσκόνι θα ξαναδικαστεί με την κατηγορία της δωροδοκίας του Ντέιβιντ Μίλς.

Ο Μπερλουσκόνι και ο υπουργός Δικαιοσύνης Αλφάνο πρόσφατα ήταν προσκεκλημένοι σε δείπνο στην οικία του δικαστή του Συνταγματικού Δικαστηρίου Ματσέλα, ένα δείπνο στο οποίο θα παρευρισκόταν επίσης κι άλλος δικαστής του Συνταγματικού Δικαστηρίου, συγκεκριμένα ο Πάολο Μαρία Ναπολιτάνο.

Ένας δημοσιογράφος ανακάλυψε τα σχετικά με το δείπνο και εν συνεχεία οι συμμετέχοντες παραδέχθηκαν ότι πράγματι παρευρέθηκαν εκεί. Είναι απαράδεκτο για δυο δικαστές να συναντώνται ιδιωτικά και εκτός κοινής θέας με το άτομο το οποίο είναι πιθανόν να επωφεληθεί από την απόφασή τους, ειδικά τόσο λίγο χρόνο πριν από τη στιγμή που θα πρέπει να εκδώσουν μια απόφαση για ένα νόμο ο οποίος θα καθορίσει το μέλλον του ίδιου του Μπερλουσκόνι.

Για το λόγο αυτό, κάνω έκκληση στη διεθνή κοινότητα να κυκλοφορήσει αυτή την πληροφορία και να ασκήσει την απαραίτητη πίεση προκειμένου να διασφαλίσει ότι η αρχή της δημοκρατικής ελευθερίας και ανεξαρτησίας του Συνταγματικού Δικαστηρίου θα διατηρηθεί ούτως ώστε να αποτραπεί η μετατροπή της Δημοκρατίας μας στην Ιταλία σε μια de facto δικτατορία».

Link: www.tvxs.gr

24. Απο που πάμε για Jamaica?

2009-06-11T13:27:00.000-07:00

Το σχέδιο συντηριτικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας,

Του Στέλιου Κούλογλου

Το πρόβλημα με τη δολοφονία του αστυνομικού της αντιτρομοκρατικής δεν είναι ότι το πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων είναι για κλάματα, όπως άλλωστε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία και τόσα άλλα πράγματα στην Ελλάδα. Ακόμα και αν δεν σκότωναν τον αστυνομικό της αντιτρομοκρατικής που στη γειτονιά της προστατεύομενης μάρτυρος Κυριακίδου οι περίοικοι γνώριζαν με το μικρό του όνομα, οι κουμπουροφόροι της «Σεχτας» θα είχαν βρει κάποιον άλλο εύκολο στόχο για να χτυπήσουν.

Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς το περιεχόμενο της προκήρυξης που θα αναλαμβάνει την ευθύνη της νέας ανδραγαθίας. Προειδοποίηση για τους μάρτυρες στις δίκες τρομοκρατών και φυσικά εκπλήρωση της υπόσχεσης που είχε δώσει η οργάνωση για περισσότερο αστυνομικό αίμα μετά τον Δεκέμβρη. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα: η εξέγερση της ελληνικης νεολαίας έπεσε θύμα απαγωγής από τον Επαναστατικό Αγώνα, τους κουκουλοφόρους που έσπασαν τα καταστήματα στο Κολωνάκι υπερασπιζόμενοι έναν ληστή τράπεζας, τους εμπρηστές των βογονιών του ΟΣΕ και καθε λογής σεχταριστές επαναστάτες.

Δεν είναι τυχαίο ότι στα τηλεοπτικά δελτία των 8 - όπου τον τελευταίο κιαιρό επαναλαμβάνεται σε κάθε ευκαιρία ότι η όλη αναταραχή του Δεκέμβρη ήταν έργο πεντακοσίων κουκουλοφόρων - η γέννηση της «Σέχτας Επαναστατών» συνδέθηκε ευθέως με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Η εξίσωση που επιχειρείται να επιβληθεί είναι σαφής: εξέγερση ή κοινωνική αντίσταση = τρομοκρατία.

Το πραγματικό θέμα της νέας τρομοκρατικής επίθεσης είναι λοιπόν οι πολιτικές της συνέπειες. Με το μεταναστευτικό πρόβλημα σε έξαρση, την άνοδο της εγκληματικότητας και τα συναισθήματα ανασφάλειας να καλλιεργούνται συνεχώς στον πληθυσμό, η βάρβαρη δολοφονία του άτυχου αστυνομικού δημιουργεί ένα πολεμικό κλίμα και αιτήματα για όλο και περισσότερη αστυνόμευση. Από τον ΛΑ.Ο.Σ. και την άνοδό του στις εκλογές μέχρι τη Σέχτα «Επαναστατών», όλοι σπρώχνουν την ελληνική κοινωνία προς τον συντηριτισμό.

Η κυβέρνηση έχει μεγάλες ευθύνες για την έξαρση της τρομοκρατίας, τόσο γιατί δημιούργησε τις συνθήκες ηθικού ξεπεσμού που ευνοεί την τυφλή βία όσο και γιατί διέλυσε την αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Για έναν περίεργο όμως λόγο, περιστατικά όπως το χθεσινό αποτελούν σανίδα σωτηρίας στο κυβερνητικό ναυάγιο: μόνο κάτω απο έκτακτες συνθήκες όπως αυτές που τείνουν να δημιουργηθούν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μια συμμαχία ΛΑ.Ο.Σ. - ΝΔ, που αποτελεί και την μοναδική περίπτωση παραμονής της δεξιάς στην εξουσία.

Οι στήλες αυτές είχαν σε ανύποπτο χρόνο προειδοποιήσει ότι σε συνθήκες κοινωνικής κρίσης και απαράμιλλης κυβερνητικής ανικανότητας, δημιουργούνται όλες οι προυποθέσεις για δύο εξελίξεις: τόσο για τη δράση του παρακράτους όσο και για το ξεκίνημα ενός κύκλου αίματος από αυτόκλητους υπεραπιστές της τάξης από τη μια πλευρά και «επαναστάτες» από την άλλη, που τελικά θα στραφεί σε βάρος των πολιτικών ελευθεριών και της δημοκρατίας.

Έχει πλέον πολύ μικρή αξία η συζήτηση αν η Σεχτα ανήκει στην πρώτη ή στη δεύτερη κατηγορία, αν υπάρχει ένα οργανωμένο σχέδιο συντηρητικοποίησης ή τα πράγματα εξελίσσονται τυχαία. Ακόμη και αν δεν υπήρχε η Σέχτα Επαναστατών, αυτοί που θέλουν να δημιουργήσουν μια φοβισμένη κοινωνία των νοικοκυραίων, του νόμου και της τάξης θα έπρεπε να την είχαν ανακαλύψει...

http://www.tvxs.gr/v14431

Όλα του κόσμου τα πουλιά
όπου κι αν φτερουγίσαν
όπου κι αν χτίσαν την φωλιά
όπου κι αν κελαηδήσαν

Εκεί που φτερουγίζει ο νους
εκεί που ξημερώνει
μαργώνουν τα πουλιά της γης
κι ούτε ένα δεν ζυγώνει

Σαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό

Ανάσα είναι καυτερή
και στέπα του Καυκάσου
η σκέψη που παραμιλά
και λέει τα όνειρά σου

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές
κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας είναι αληταριό
που όλο θα δραπετεύει

Σαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό

23. Για την Αμαλία...

2009-06-01T12:41:00.000-07:00

«The definition of idiopathy» γράφει κάτω από ένα κάδρο στο ζεστό διαμέρισμα κάπου στην Ανω Αγία Βαρβάρα. Εκ πρώτης όψεως μοιάζει με μοντέρνο έργο τέχνης, εάν όμως κάποιος το περιεργαστεί καταλαβαίνει πως πρόκειται για μια ακτινογραφία. Οχι όποια κι όποια. Μια ακτινογραφία μηρού με έναν όγκο οκτώ εκατοστών.

«Ο ορισμός της ιδιοπάθειας», αυτός είναι ο ειρωνικός τίτλος που του έδωσε η Αμαλία Καλυβίνου για να θυμάται και την αρχή της δραματικής ιστορίας που ζει εδώ και οκτώ χρόνια αντιμέτωπη με τη δυσκινησία και τη γραφειοκρατική διελκυστίνδα των υπηρεσιών Υγείας στη χώρα μας. Μια ψηλή, όμορφη, γλυκιά κοπέλα, στα τριάντα της σήμερα η Αμαλία, βρέθηκε αντιμέτωπη με τον πόνο και την αναλγησία ενός συστήματος που «ευρωποιεί» τη φροντίδα. Η προσωπική της περιπέτεια δεν θα ήταν γνωστή εάν η ίδια δεν είχε ανοίξει blog και εάν μετά, κατά εκατοντάδες οι αναγνώστες του ημερολογίου της, bloggers, δεν «διέσπειραν» στο Διαδίκτυο την ιστορία της, εάν δεν τη μετέφεραν με συγκλονιστικό τρόπο σε υπουργικά γραφεία και στον Τύπο.

Μας υποδέχεται η κυρία Δικαία, η μητέρα της. Περνάμε στο καθιστικό του μικρού διαμερίσματος. Δίπλα στο τραπέζι, δυο-τρεις φωτογραφίες φίλων. Με λευκό νυχτικό η Αμαλία έρχεται από το υπνοδωμάτιό της υποβοηθούμενη από τις πατερίτσες της. Χαιρετά, ζητεί συγγνώμη για τη δυσκολία στις κινήσεις, κάθεται στον καναπέ. Η κυρία Δικαία φέρνει γλυκό και νερό, παρακολουθεί διακριτικά, προσπαθεί να διαισθανθεί τι ζητεί η κόρη της. «Μάνα, φτιάξε μου τα μαλλιά να βγω όμορφη στη φωτογραφία», της λέει. Εκείνη αποσύρεται διακριτικά στη διπλανή κουζίνα.

Φοιτήτρια της Φιλοσοφικής η Αμαλία, με πνευματική καλλιέργεια, αγάπη για τα βιβλία, τη μουσική και τον χορό -βλέπετε, οι καταβολές είναι από τη Σμύρνη και τη Σύμη- με πάθος για το βόλεϊ και το ποδόσφαιρο, άρχισε στα 8 της, το 1984, να έχει ανυπόφορους πόνους στο μηρό κατά διαστήματα λίγων εβδομάδων καθώς και στα άκρα.

«Εχω πονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν' αυτοκτονήσω λόγω του πόνου, έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεβάτι ουρλιάζοντας από τον πόνο, έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για τους φίλους μου, έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων, έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω στερηθεί διασκεδάσεις...», γράφει στη συνταρακτική προσωπική της μαρτυρία στο ηλεκτρονικό της ημερολόγιο http://fakellaki.blogspot.com.

Η Αμαλία ακουμπά το πόδι της στο τραπεζάκι, εμπρός της. Παίρνει ένα μαξιλάρι για να ξεκουράζει τη μέση της. «Να ξεκινήσουμε λοιπόν, εάν σας κουράσω με διακόπτετε», λέει ευγενικά.

«Πήγα σε ορθοπεδικό στο ΚΑΤ, σε άνθρωπο που επιβλέπει τους ειδικευόμενους-γιατρούς του μέλλοντος. Τα συμπτώματα ήταν κλασικά, του εξηγούσα ότι ακόμη κι όταν τσάκιζε σ' εκείνο το σημείο το παντελόνι που φορούσα, ούρλιαζα από τον πόνο. Περιέγραφα με ακρίβεια ένα σαφώς νευροπαθητικό πόνο (ώσεις κατά μήκος του μηριαίου νεύρου, ελαφρά ανακούφιση μόνο με βαρβιτουρικά και πολύ λιγότερο με αντιφλεγμονώδη κ.λπ.)».

«Υστερα από αρκετές κλινικές και αιματολογικές εξετάσεις, περάσαμε στις απεικονιστικές. Ξεκινήσαμε με ακτινογραφίες της περιοχής και γύρω από αυτήν, οι οποίες εννοείται πως ήταν αρνητικές. Ο γιατρός με κάλεσε μια μέρα στο ΚΑΤ, όπου έκανα δώδεκα ακτινογραφίες στο μηρό, από διάφορες γωνίες. Χωρίς φυσικά να εκτιμηθεί η ραδιενέργεια που απορροφούσα. Ποιος μπορεί να με βεβαιώσει ότι αυτό δεν συνέβαλε στην εξαλλαγή των τότε (προφανώς) νευρινωματικών κυττάρων σε καρκινικά; Επειδή ούτε και τότε ούτε κ έπειτα με αξονική τομογραφία έβρισκε κάτι να πει, κι επειδή δεν έκρινε σκόπιμο να κάνω και μαγνητική τομογραφία, απεφάνθη ότι... πάσχω από ατροφία του τετρακεφάλου! Φυσικά και ήταν ατροφικό το πόδι μου τότε, αλλά αυτό ήταν δευτερογενής πάθηση εξαιτίας του πόνου».

«Εφ' όσον -φώναζα- πονούσα τόσο κι έμενα στο κρεβάτι για εβδομάδες όταν είχα επεισόδια (κρίσεις πόνου), η κίνηση του ποδιού ήταν προβληματική κι αφού εμποδιζόταν η κίνηση, είναι δυνατό να μην προκύψει ατροφία του μέλους; Επιπλέον του είχα διευκρινίσει ότι πρώτα πονούσα και έπειτα από τρία-τέσσερα χρόνια προέκυψε η ατροφία. Από πότε η αιτία (πόνος) έπεται χρονικά του αποτελέσματος (ατροφία); Κάθε φορά που τον επισκεπτόμουν, αυτός επέμενε στην αρχική του διάγνωση περί ατροφίας, ενώ κάθε φορά που πρότεινα να κάνουμε μαγνητική τομογραφία επέμενε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να δείξει κάτι».

«Ωσπου από την πολλή επιμονή μου αργότερα, έπειτα από 4 χρόνια "κούρας" κι όσο ο πόνος επιδεινωνόταν (άρχισα να εργάζομαι λιγότερο, σταμάτησα να βγαίνω για ψυχαγωγία κ.λπ.) "δέχτηκε", δύσθυμος, να κάνω και μαγνητική στην περιοχή όπου πονούσα. Εκανα τη μαγνητική τομογραφία δεξιού μηρού το 1998 στο ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο και το πόρισμά τους ήταν ότι δεν υπήρχε χωροκατακτητική εξεργασία (δηλαδή ότι δεν υπήρχε όγκος). Ο γιατρός διάβασε το πόρισμα και κατέληξε θριαμβολογώντας: "Είδες που σου είπα ότι δεν θα δείξει τίποτα; Δεν έχεις τίποτα!"».

Νευρικά κουνά το πόδι της στο τραπεζάκι, θυμάται τους πόνους που συνεχίζονταν, την οδύσσειά της να ψάχνει γιατρούς που θα τη βοηθήσουν.

«Πήγα σε νευροχειρουργό στον Ερυθρό Σταυρό. Η μόνη του μέριμνα ήταν να με νοσηλεύσει στην ιδιωτική βέβαια Γενική Κλινική Αθηνών στους Αμπελοκήπους, προκειμένου -λέει- να μου κάνει πλήρεις εξετάσεις. Οταν πήγα να του δείξω τη μαγνητική στο μηρό, που έδειχνε τον όγκο μου, ούτε καν καταδέχτηκε να την κοιτάξει. Γελώντας παρατήρησε ότι μια τέτοια εξέταση εξ αρχής δεν είχε νόημα, αφού το πρόβλημα ξεκινούσε "καταφανώς από τη μέση" ! Μάλιστα είπε ότι, εάν φοιτητής του είχε προτείνει τη συγκεκριμένη εξέταση, θα τον "έκοβε"».

«Μετά, πήγα στο Αιγινήτειο, είχα χάσει κάθε ελπίδα διάγνωσης από τους ορθοπεδικούς και τους νευροχειρουργούς. Περιχαρής ένας αναισθησιολόγος σωστά διέκρινε ότι ο πόνος ήταν νευροπαθητικός κι επομένως θα έβρισκα απάντηση, αν όχι λύση, απευθυνόμενη στη νευρολογική κλινική του νοσοκομείου».

«Εβαλα μέσο για ραντεβού ύστερα από τρεις μήνες. Εμεινα στο Αιγινήτειο για 10 ολόκληρες ημέρες, υποβαλλόμενη σε εξετάσεις επί εξετάσεων, μαγνητικές στο θώρακα, ηλεκτρομυογραφήματα, νυσταγμογραφήματα κ.λπ., και καθημερινή κλινική εξέταση, ενώ είχαν προς επανεκτίμηση τις προηγούμενες εξετάσεις μου. Το εξιτήριό μου από το Αιγινήτειο καταλήγει σε "έντονο άλγος μη διευκρινισθείσης αιτιολογίας"».

Στη συνέχεια η Αμαλία πήγε σε ρευματολόγο καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. «Πήγα σε οικτρή σωματική κατάσταση, σερνόμενη από τους πόνους, εννοείται μαζί με όλες τις εξετάσεις που είχα κάνει προηγουμένως. Φυσικά και με την MRI που έδειχνε τον όγκο. Εξήγησα για τον φρικτό πόνο που ένιωθα στο δεξί μου μηρό. Εξήγησα ότι είχα δοκιμάσει από ασπιρίνες και "βαριά" αντιφλεγμονώδη μέχρι βαρβιτουρικά (Fortathrin, Naprosyn, Lonarid, Niflamol, Norgesic, Voltaren, Mesulid και άπειρα άλλα) χωρίς αποτέλεσμα -δεν βοηθούσαν ούτε στο να μπορέσω να κοιμηθώ. Το... πρόβλημά του ήταν ότι είχα ερεθισμένα διακονδύλια στο... αριστερό γόνατο! Οταν τον συνέφερα λέγοντάς του ότι το πρόβλημά μου είναι στο δεξί πόδι και ότι ο πόνος δεν μ' αφήνει να πάρω ανάσα, είπε το αμίμητο: "Κάνα Ντεπονάκι πήρες;" Γι' αυτήν την εκπληκτική ιατρική οδηγία εγώ έδωσα 30 χιλιαρικάκια! ».

«Αρχές του 2001 ήταν, ρε μάνα;», η ερώτηση προς την κυρία Δικαία. Εκείνη από την κουζίνα παρακολουθεί διακριτικά και απαντά: «Τότε που πήγες στο νευρολόγο στο "Γεώργιος Γεννηματάς";».

«Ναι, τότε. Δεν πήρα καμιά σοβαρή απάντηση για το τι έχω. Επειτα από οκτώ μήνες κάποιος μού είπε να πάω στα Ιωάννινα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Εκεί ο Γιάννης Σαρμάς, νευρολόγος, διέγνωσε από την ίδια μανητική τομογραφία του 1998 έναν όγκο 8 εκατοστών στο μηρό! Μου χάρισε δύο χρόνια υπέροχης ζωής (ώς την υποτροπή μου). Υπήρξε προσεκτικός, ευγενής και ευπροσήγορος σε όλη τη συνεργασία μας. Ακόμη κι όταν έφυγα από την αρμοδιότητά του και με ανέλαβαν οι χειρουργοί και οι ογκολόγοι, εκείνος περνούσε από την κλινική να με δει και να ελέγξει αν χρειάζομαι κάτι. Που ενώ δεν είχε καμιά υποχρέωση, ήταν παρών όταν οι παθολογοανατόμοι μού ανακοίνωναν τα αποτελέσματα της βιοψίας».

Το προσωπό της φωτίζεται, με μάτια εκφραστικά, κινήσεις πιο άνετες και εκδηλωτικές, με έκδηλη ανακούφιση, αρχίζει να μιλά για τις υπέροχες εξαιρέσεις, τους γιατρούς που τη βοήθησαν και τη βοηθούν ακόμη, για τους «επιστήμονες, ανυστερόβουλους, τους δοτικούς, που καμία σχέση δεν έχουν με τους συνήθεις άσχετους, ανασφαλείς και παραδόπιστους φακελάκηδες». Στάζει μέλι γι' αυτούς, ο πόνος λες και απαλύνεται.

Μιλά για την Πέννυ Λιόση, ακτινοθεραπεύτρια στον «Αγιο Σάββα», την Αθηνά Βαδαλούκα, στο Ιατρείο Πόνου του Αρεταίειου, τη Λουίζα Βινη, ακτινοθεραπεύτρια στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, τον Γιώργο Κλούβα, ογκολόγο-χημειοθεραπευτή στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», τον Βαγγέλη Μπριασούλη, ογκολόγο-χημειοθεραπευτή στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων κ.ά.

Μικρή παρένθεση, συνοφρυώνεται, μαζεύεται, η ψυχή της φαίνεται ότι μαυρίζει. Περιγράφει τις στιγμές του 2003 όταν ο όγκος ξαναεμφανίστηκε και η Αμαλία μπήκε στο χειρουργείο. Το χαμογελό της σβήνει όταν σταματά ο χρόνος στις 29 Μαΐου του 2006, όταν οι γιατροί, ύστερα από δεκάδες χειρουργικών προσπαθειών, αναγκάστηκαν να της κόψουν το δεξί πόδι.

Η ώρα περνά, η Αμαλία, καταβεβλημένη από τη χημειοθεραπεία που κάνει, παίρνει βαθιές ανάσες και συνεχίζει. Με το χέρι της ακουμπά το θώρακα.

«Εδώ μέσα, κάπου ανάμεσα στους δεκάδες όγκους, διακρινόταν λίγος πνεύμονας, τον οποίο και χρησιμοποιούσα για να αναπνέω υποτυπωδώς, και μια καρδιά που, παραδόξως, εξακολουθούσε να χτυπά».

«Κάπου στα τέλη του 2006, οι γιατροί μου στο "Ερρίκος Ντυνάν" βρήκαν ένα φάρμακο που κυκλοφορεί προς το παρόν μόνο στο εξωτερικό και που ενδεχομένως θα μου έδινε κάποιες ελπίδες. Μετά κόπων και βασάνων, μετά δύο και πλέον (δυνητικά θανατηφόρους) μήνες γραφειοκρατίας, δικαιολογητικά για τον ΕΟΦ και το ΙΚΑ, πήρα την πολυπόθητη έγκριση για τις τρεις πρώτες δόσεις του φαρμάκου, αφού φυσικά πρώτα ο γιατρός μου κ. Κλούβας αναγκάστηκε να ξεχάσει τη δουλειά του για ώρες ολόκληρες και να κάνει το γραφιά, προκειμένου να φτιάξει τον τόμο δικαιολογητικών που "χρειάζονταν" οι απανταχού καρεκλοκένταυροι για να δικαιολογήσουν το μισθό τους, αφού φυσικά η Κοινωνική Υπηρεσία, οι κυρίες Χατζάκη και Τζώρτζου έπρεπε να υπενθυμίζουν στους δημόσιους τεμπέληδες ότι η κατάστασή μου δεν χωρούσε καθυστερήσεις, αφού φυσικά οι συγγενείς μου έτρεχαν από υπηρεσία σε υπηρεσία για να προσκομίζουν συνεχώς νέα "διορθωτικά" ή συμπληρωματικά δικαιολογητικά - έπρεπε, για παράδειγμα, να γραφτεί και στην τρίτη σειρά ενός εγγράφου τους ότι έχω σάρκωμα, αλλά και στην έκτη!!! Δεν μπορούσαν αλλιώς να το συμπεράνουν κι έπρεπε οι συγγενείς μου να τρέχουν στο γιατρό μου να τον ξανακάνουν γραφιά της ηλιθιότητας».

«Κάποτε πήρα το φάρμακο και... ω! του θαύματος, η κατάστασή μου άρχισε να αντιστρέφεται. Οι πόνοι ελαττώθηκαν σημαντικά, η αναπνοή μου έγινε ευκολότερη, οι αντοχές μου αυξήθηκαν... Οι εξετάσεις έδειχναν για πρώτη φορά μείωση του μεγέθους των όγκων! Και με τους γιατρούς μου, αφού είδαμε ότι αυτό το φάρμακο μου έδινε ζωή, είχαμε την τρελή ιδέα να... εξακολουθήσω να το παίρνω! Και πάλι έπρεπε να πάρω έγκριση από τον ΕΟΦ - παραδόξως, αυτό δεν ήταν χρονοβόρο. Και πάλι όμως έπρεπε να πάρω νέα έγκριση από το ΙΚΑ. Ζητούν αποδείξεις ότι το συγκεκριμένο φάρμακο όντως βελτίωσε την κατάστασή μου - και αυτό είναι πολύ λογικό να το απαιτούν».

Η μητέρα της η κ. Δικαία πήγε 6 ακτινογραφίες που συγκριτικά μεταξύ τους δείχνουν τη βελτίωση της κατάστασής της στην Επιτροπή Εγκρισης Φαρμάκων Εξωτερικού του ΙΚΑ.

«Δεν "πέρασε" το φάρμακο , επειδή χρειαζόταν, λέει, αξονική τομογραφία, ο χρόνος στον καρκίνο δεν είναι αστείο. Στέλνω αξονική τομογραφία, η οποία όμως δεν ήταν πρόσφορη για σύγκριση με τις ακτινογραφίες, αφού είχε γίνει με τη σειρά της σε σύγκριση με πολύ πολύ παλιότερη αξονική, όταν η κατάστασή μου ήταν εντελώς διαφορετική».

«Ελα εδώ, ρε μάνα, να τα πεις κι εσύ, μη νομίζουν ότι λέω υπερβολές». Η κ. Δικαία έρχεται, κουνά το κεφάλι συγκαταβατικά.

«Η αξονική τομογραφία δεν τους ήταν αρκετή επειδή ήθελαν το πόρισμα, από το ακτινοδιαγνωστικό κέντρο, αφού προφανώς δεν ξέρουν να διαβάζουν τα φιλμ και χρειάζονται κάποιον, ίσως και απόφοιτο ΤΕΙ, βοηθό ακτινολόγου, να τους "αποκαλύψει" γραπτώς τι δείχνει η εξέταση... (τέτοια σαΐνια θα κρίνουν για το πώς θα παλέψω για τη ζωή μου, λοιπόν...). Διευκρίνισε η παιδίατρος της επιτροπής ότι "δεν έχουμε το γιατρό στο τσεπάκι μας, θα τον πάρουμε τηλέφωνο και θα του διαβάσουμε το πόρισμα"».

«Επειτα ζήτησαν ακτινογραφία για να κάνουν σύγκριση με τη μία, όπως είπαν, ακτινογραφία που τους είχα στείλει προηγούμενη ημέρα, ενώ εγώ τους είχα στείλει έξι ακτινογραφίες, ώστε να είναι δυνατή η σύγκριση. Εθεσα και πάλι τον (ήρωα!) γιατρό μου σε ρόλο γραφιά ζητώντας του τις υπόλοιπες ακτινογραφίες, και, φυσικά θιγμένος, μου απάντησε ότι δεν είναι ηλίθιος να έχει στείλει μόνο μία ακτινογραφία (με τι θα γινόταν η σύγκριση;). Πήραμε και εγώ και ο γιατρός μου τηλέφωνο στην επιτροπή να τους πούμε να ξαναψάξουν γιατί, ανεξάρτητα με το ότι σε μένα επέμεναν πως είχαν λάβει μία μόνο ακτινογραφία, εμείς ήμασταν σίγουροι φυσικά ότι είχαμε παραδώσει έξι! Τότε καταλάβαμε, έντρομοι, ότι με τον όρο "ακτινογραφία" οι γιατροί της επιτροπής του ΙΚΑ εννοούσαν "πόρισμα ακτινογραφίας"!»

Η Αμαλία σηκώνεται, θέλει να πάει να ξαπλώσει. Κρατά τις πατερίτσες και μαζί πάμε στο υπνοδωμάτιό της με τον υπολογιστή, παρέα με τους χιλιάδες ηλεκτρονικούς της φίλους. Κοιτά τον τοίχο ψηλά και ελπίζει.

Στον τοίχο, ένα απόκομμα από περιοδικό «Από μικρή προκαλούσα φασαρία», ένα σύνθημα που την κάνει να γελά. Δίπλα στο κρεβάτι της, λουλούδια και φωτογραφίες. Ελπίζει και χαμογελά. Ανοίγει το σημειωματάριο και μας διαβάζει:

«Εδώ τα έχω γράψει. Εχω νιώσει ντροπή για την εικόνα του σώματός μου, έχω αντιμετωπίσει παράλογη γραφειοκρατία, έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς, έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία όπου ήμουν πελάτισσα και το βλέμμα ήταν πάντα στην τσέπη που μπορούσε και όχι στο πόδι που πονούσε, έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους "επιστήμονες", έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα, δεν μπορώ συνεχώς να περιμένω από μια Κοινωνική Υπηρεσία και τον πρόεδρο του "Ερρίκος Ντυνάν" να υποκαθιστούν ένα ολόκληρο κράτος».

«Εχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου. Εχω "δει" και άλλες φορές το θάνατο δίπλα μου, έχω δει τον πόνο των αγαπημένων μου όταν με βλέπουν να λιώνω, έχω δει το πρόβλημά μου να γίνεται πηγή ευτυχίας για άλλους (γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών, φυσιοθεραπευτές, ορθοπεδοτεχνικούς που μου έφτιαξαν το τεχνητό μέλος κ.λπ.), έχω χάσει την πλήρη αυτονομία μου, δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια, έχω προσπαθήσει πολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου, έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα για να αναπληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανεπίβλεπτων ειδικευομένων».

«Τις περισσότερες φορές δεν μπορώ να γελάσω γιατί με πιάνει ελεεινός βήχας που εξελίσσεται σε εμέτους, δεν μπορώ να θυμώσω πολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μία ημέρα, έχουν κορεστεί οι αισθήσεις μου όλες από τις συνεχείς επισκέψεις σε νοσοκομεία, από τις ατέλειωτες εξετάσεις, από τα αμέτρητα φάρμακα κι έχω αρχίσει να έχω πλέον ψυχοσωματικά συμπτώματα, αποφεύγω τη συναναστροφή με παιδιά, όπως π.χ. τα λατρεμένα μου ανίψια, ώστε να μην τους λείψω πολύ αν πεθάνω σύντομα, αδιαφορώ για τους πόνους και τις ταλαιπωρίες των άλλων επειδή έχω κουραστεί τόσο που μόλις και μετά βίας αντέχω τις δικές μου, πρέπει να συναναστρέφομαι μόνο τους μη έχοντες μεταδοτικά νοσήματα λόγω του αδύναμου πλέον ανοσοποιητικού μου».

Θέλω να τη διακόψω, να της πω να μην κουράζεται άλλο, να ηρεμήσει. Εκείνη συνεχίζει:

«Η μόνη προγραμματισμένη εξέλιξη στη ζωή μου είναι η ανά 21 ημέρες ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας. Ακόμη κι όταν η φυσική μου κατάσταση είναι σχετικά καλή το να βγω κάποια βόλτα είναι ρίσκο λόγω του φόβου των εμέτων και των αιμοπτύσεων, έχω νιώσει το "μαρτύριο" του να είμαι πλέον συνοδηγός στο δικό μου αυτοκίνητο, παρατάω τα φλερτ μου "στη μέση" επειδή δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα, δεν μπορώ να πάρω αγκαλιά ένα μωρό, έχω στερηθεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα και πλέον διά παντός τη μεγάλη μου αγάπη, το χορό, έχω ακούσει τρεις φορές (λόγω ακτινοβολιών) το εφιαλτικό "κρακ" που κάνει ένα οστό όταν σπάζει, αναγκάζομαι συχνά να παρηγορώ τους γύρω μου κάθε που παίρνω στα χέρια μου μια βιοψία ή κακά αποτελέσματα άλλων εξετάσεων, πράγμα που έχω βαρεθεί, έχω δει αμέτρητες απλές απολαύσεις να με προσπερνούν, δεν μπορώ να ουρλιάξω...».

Με έναν εγκάρδιο χαιρετισμό και ολόθερμες ευχές όλα να πάνε καλά αποχαιρέτησα την Αμαλία. Στο διάδρομο έριξα μια κλεφτή ματιά στην ακτινογραφία, ευχαρίστησε και με ξεπροβόδισε η κυρία Δικαία. Κατέβηκα τα σκαλιά, η εικόνα της Αμαλίας με συνόδευε έως έξω στην αυλή με τις ανθισμένες πορτοκαλιές. Στο δρόμο, ξεφωνητά, τα παιδιά της Αγίας Βαρβάρας έπαιζαν αμέριμνα μπάλα. Ηθελα να γυρίσω, να χτυπήσω το κουδούνι και να πω της Αμαλίας να ανοίξει το παράθυρο να τα δει. Κοντοστάθηκα. Εφυγα με την ελπίδα το παράθυρο να ανοίξει πολύ σύντομα...
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 02/05/2007

Προτεινόμενα:

Blog:http://amaliasday.blogspot.com http://fakellaki.blogspot.com

Links: για την Αμαλία..ΝΕΤ

22. ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ!

2009-05-17T13:21:00.000-07:00

Λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων η νικήτρια παράταξη «Ενιαίος Αρης-Προοπτική» εξέδωσε δελτίο Τύπου, το οποίο αναφέρει τα εξής:

«Σε μια πρωτόγνωρη και πρωτοποριακή, για τα ελληνικά δεδομένα, εκλογική διαδικασία, η Αρειανή οικογένεια απέδειξε για πολλοστή φορά γιατί είναι ΤΙΜΗ και ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ να είσαι ΑΡΗΣ.

Ο σύλλογος αυτός ιστορικά αποτέλεσε, και ευθύνη όλων των Αρειανών είναι να συνεχίσει να αποτελεί, αναγκαίο σημείο αναφοράς και σύγκρισης. Διαδικασίες, οι οποίες είναι ζητούμενο για πολλούς, για τον ΑΡΗ μας αποτελούν κεκτημένο.

Ευχαριστούμε όλους τους Αρειανούς που συμμετείχαν με ωριμότητα και αίσθημα ευθύνης στις διαδικασίες αυτές. Το ξεκάθαρο εκλογικό αποτέλεσμα σηματοδοτεί τη βούληση της Αρειανής οικογένειας για ενότητα, συναίνεση, ομαδικότητα, συμμετοχικές διεκδικήσεις, εξωστρέφεια και προοπτική.

Αποτελεί αποδοχή του οράματος του ΕΝΙΑΙΟΥ ΑΡΗ, θέτει τις βάσεις στις οποίες ο σύλλογος αυτός πρέπει να στηριχθεί και να πορευθεί στο μέλλον. Σε μια οικογένεια, όπως είναι η Αρειανή οικογένεια, δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, δεν χωρούν πλειοψηφίες και μειοψηφίες.

Αναλαμβάνουμε μία ευθύνη και ξεκινούμε μια προσπάθεια στην οποία δεν περισσεύει κανείς και έχει ως μόνο στόχο την ενδυνάμωση του ΑΡΗ. Το χρέος ΟΛΩΝ μας είναι η ενότητα, η συσπείρωση και η συστράτευση. Οι αντίπαλοι του ΑΡΗ βρίσκονται εκτός της Αρειανής οικογένειας και δεν είναι μόνο αγωνιστικοί.

Η Δευτέρα 18 Μαΐου μας βρίσκει όλους μαζί. Τα επόμενα βήματα του ΑΡΗ πρέπει να είναι, και θα είναι, σταθερά, ενωτικά, μεθοδικά και τεχνοκρατικά. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας, το οφείλουμε σε όλους εσάς, το οφείλουμε στην ιστορία και τα ιδανικά που πρεσβεύει ο ΑΡΗΣ.

21. Υπάρχει Ελπίδα...

2009-01-02T06:34:00.000-08:00

Link: www.super3.gr

Κηδέψαμε τον Αλέξη. Και λέμε κηδέψαμε επειδή μπορεί να μην ήμασταν παρόντες αλλά ήμασταν εκεί. Μπορεί να μην είχαμε μιλήσει ποτέ μαζί του αλλά η φωνή του ηχεί ολοκάθαρα στ’ αυτιά μας. Μπορεί να μη τον είχαμε γνωρίσει ποτέ αλλά η εικόνα του δεν λέει να φύγει από το μυαλό μας.

Ένα παιδί. Με όλα τα καλά που μπορεί να έχει αυτή η ιδιότητα. Και με κανένα κακό. Και ας μας συγχωρούν (και να μη μας συγχωρούν βέβαια το ίδιο μάς κάνει) αυτοί που ξεδιάντροπα προσπαθούν να σπιλώσουν την υπόληψη τού παιδιού αυτού μετά το θάνατό του.

Ένα θάνατο που αυτοί οι ίδιοι προκάλεσαν, είτε σηκώνοντας το πιστόλι και σημαδεύοντας, είτε έχοντας οπλίσει, εδώ και χρόνια, πολλά χέρια σαν αυτό που πυροβόλησε και αφαίρεσε μία νέα ζωή, βυθίζοντας έτσι στο πένθος μία ολόκληρη χώρα που αισθάνθηκε να χάνει το δικό της παιδί. τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, που μακάρι να μη μαθαίναμε ποτέ το όνομά του.

Ο θάνατός του ξεσήκωσε ένα πρωτοφανές κύμα αντίδρασης από τη μία άκρη τής Ελλάδας στην άλλη. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, οργισμένοι, μπουχτισμένοι από τα συνεχή αυτά φαινόμενα, διαδήλωσαν, φώναξαν, έδειξαν τη δίκαιη αγανάκτησή τους.

Και το καλό; Δεν είναι κάτι που ξεφούσκωσε μετά από μια-δυό μέρες όπως προφανώς ήλπιζαν οι «φίλοι» μας ότι θα γίνει. Δεν ξέχασε ο κόσμος και δεν επέστρεψε γρήγορα στην βολική και αποχαυνωτική καθημερινότητα του.

Δεν ησυχάζουμε. Δεν μπορούμε να βρούμε την ηρεμία μας. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την καθημερινή ζωή μας. Και δεν θέλουμε κιόλας να το κάνουμε. Δεν θέλουμε ρε να ξεχάσουμε. Γιατί έτσι θα γίνουμε συνένοχοι. Θα γίνουμε ίσοι κι όμοιοι μ’ άτομα και νοοτροπίες που τόσο, μα τόσο, πολύ απεχθανόμαστε.

Ο χρόνος δεν πρέπει να ενεργήσει σαν βάλσαμο στις πληγές που, αυτοί που τις άνοιξαν, θα προσπαθήσουν με πολλούς τρόπους να κλείσουν. Οινόπνευμα πρέπει να ρίχνουμε καθημερινά, να μην επιτρέψουμε σε κανένα τους - αλλά και σε κανένα μας να ξεχάσει.

Η κοινωνία αντιδρά. Οι νέοι στη πρώτη γραμμή. Διαμαρτύρονται, αμφισβητούν, διεκδικούν. Και ξυπνούν και πολλούς άλλους από το λήθαργο τού καναπέ και τής τηλεόρασης. Υπάρχει ελπίδα λοιπόν. Την κρατάμε ζωντανή όλοι εμείς που αρνούμαστε τις «συμβουλές».

Η χώρα ζει ένα πρωτόγνωρο κύμα ξεσηκωμού. «Παρέλυσε η Ελλάδα» αναφέρουν πολλά τηλεοπτικά κανάλια στα δελτία ειδήσεων τους. Το ίδιο και διεθνή πρακτορεία ειδήσεων. Μόνο που κάνουν τεράστιο λάθος. Δεν «παρέλυσε» η χώρα. Αντίθετα τώρα αρχίζει να κινείται.

Δεν παρέλυσε η χώρα. Ίσως να παρέλυσαν τα αστυνομικά τμήματα που βρίσκονται υπό συνεχή πολιορκία!!!

Ίσως να αισθάνονται μία παράλυση οι αστυνομικοί που βλέπουν θαμώνες καφετεριών να βγαίνουν και να τους παίρνουν στο κυνήγι γιουχάροντάς τους.

Ίσως να έχουν παραλύσει τα (όποια) αντανακλαστικά αυτών που ήθελαν να νομίζουν ότι μπορούν να χειραγωγούν τον κόσμο.

Υπάρχει ελπίδα! Και είναι ο κόσμος που στέλνει αυτό το μήνυμα.

Δεν ξεχνάμε, δεν θέλουμε να ξεχάσουμε! Δεν θα ξεχάσουμε!

Ο αγώνας, οι διεκδικήσεις συνεχίζονται. Αυτό το αγγελούδι που αποχαιρετίσαμε θα γίνει ο μεγαλύτερος εφιάλτης τους.

Υπάρχει ελπίδα! Οι νέοι, οι μαθητές μπροστάρηδες. Μας δείχνουν το δρόμο. Και είμαστε πρόθυμοι να τον δούμε. Είμαστε πρόθυμοι να τους ακούσουμε, να τους ακολουθήσουμε.

Ξεσηκωμός…

Υπάρχει ελπίδα!!!

Προτεινόμενα:

Youtube: 1.And..if you tolerate this...
2.Θα πάρω φόρα...!

20. Φωτιά ρε!

2008-12-10T06:29:00.000-08:00

Φωτιά…!

Φωτιά…γιατί (αυτό) το κράτος μας σκοτώνει καθημερινά!

Φωτιά….γιατί (αυτό) το κράτος μας ληστεύει καθημερινά!

Φωτιά…γιατί (αυτό) το κράτος δεν μας σέβεται ποτέ!

Δεν μας σέβεται όταν…

• Η αναξιοκρατία βασιλεύει…(βλ. καταστρατηγημένο ΑΣΕΠ)

• Όταν μας ταίζει 700(?)€ για να ζήσουμε…ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΙ!

• Όταν ταίζονται με αμέτρητα εκκατομύρια €€ οι σαπιοκοιλιές τους…

• Όταν στο πλαίσιο της ματαιοδοξίας τους πρέπει να γαμιόμαστε εμείς στη δουλειά για να περνάνε αυτοί καλά…

• Όταν έχουν διεφθαρεί όλοι οι θεσμοί…πολιτικοί, οικονομικοί, στρατιωτικοί, θρησκευτικοί…

• Όταν δεν σέβονται ΟΥΤΕ τα ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ μας…πόσο μάλλον να αυξηθούν αυτά λόγω των… «κρίσεων»…(στις κρίσεις την πληρώνει ο εργαζόμενος…στα κέρδη εισπράττει ο εργοδότης).

• Όταν είναι έτοιμοι να δώσουν 28 δις € στις τράπεζες για να σώσουν το σύστημα τους απο κατάρρευση..εεε για να δώσουν ρευστό στην αγορά ήθελα να πω…

• Όταν πράξεις βίας λαμβάνουν χώρα απο μπάσταρδους πουστοφασισταράδες που βγάζουν τον «ανδρισμό» τους σε κάποιον ανυπεράσπιστο μετανάστη, ανήλικο, άστεγο, τοξικομανή…

• Όταν φασιστοειδή επιβάλλονται σε άτολμα παιδάκια και τους γαμάνε στη δουλειά άνευ αντιρρήσεων και κοινωνικών παροχών…

Αυτό ήταν το 1/+οο της δυναμικής που μπορεί να επιδείξει (αν θέλει) ο λαός…Και αυτή ήταν μια «ελεγχόμενη» εκτόνωση…

Γιατί σε αυτό το κράτος, μόνο τότε ο μικροαστός καταλαβαίνει πως ζεί σε μπουρδέλο…μόνο δηλαδή αν βγούν οι «πουτάνες» του μπουρδέλου στο δρόμο και τα σπάσουν….

Όταν σε βάζουν να σπουδάσεις, για να πας στον στρατό ,για να βγεις στην «αγορά εργασίας», για να μην βρίσκεις πουθενά εργασία, για να φιλήσεις μετά κατουρημένες ποδιές, για να βρεις μια άσχετη με τα ενδιαφέροντά σου μισθωτή σκλαβιά, για να παίρνεις 600 – 700 ευρώ,για να πλουτίζουν οι πολιτικοί, οι πολυεθνικές, οι εργολάβοι και η Εκκλησία, όταν πρέπει να δουλέψεις 30 – 40 χρόνια δίχως να τρως τίποτε απολύτως για να μαζέψεις τα λεφτά για να πάρεις ένα σπίτι να μείνεις (μόνο που τότε οι τιμή θα είναι δεκαπλάσια της σημερινής), όταν καθημερινά και παντού το κράτος, ο εργοδότης, ο δημοσιογράφος και ο ρασοφόρος σε απαξιώνουν και σε ξεφτιλίζουν, τότε, κάποτε - κάποτε, η αγανάκτηση βγάζει φωτιές.
Και αυτοί, οι ένοχοι για όλα τα παραπάνω, ακόμα παριστάνουν ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτε (και είναι ασύλληπτες οι αρλούμπες των Μ.Μ.Ε. υπηρετών τους).
Link: http://freepsyche.blogspot.com/

19. Και μετά το Λύκειο…Τι;;

2008-11-10T09:07:00.000-08:00

Είδα αυτό:

http://bloggaki.blogspot.com/2007/06/blog-post_27.html

και μου άρεσε πολύ! Ίσως επειδή το πέτυχα τώρα που αισθάνομαι ακριβώς το ίδιο...Και το πήρα…λίγο παραλλαγμένο μόνο…

«Κάτσε και σκέψου τι θες να κάνεις». Το έχω πει πολλές φορές…Είναι μια καλή δικαιολογία, πρόφαση, όπως θες πες το… Είναι η ατάκα από το «The Big Kahuna» με τον Kevin Spacey: Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life…the most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year olds I know still don’t…

Όταν αγχώνομαι είναι σαν ένα γκρι σύννεφο να καλύπτει το μυαλό μου και το μόνο που θέλω να κάνω είναι να το ξεφορτωθώ. Δεν ψάχνω λύσεις, προσπαθώ να βρω τρόπο να απωθήσω το πρόβλημα, να σταματήσω να το σκέφτομαι (και μια καλή λύση σε αυτό είναι ο ύπνος). Και ναι, το ξέρω ότι δεν είναι αυτός ο τρόπος που ενδείκνυται όταν πρόκειται για αποφάσεις σημαντικές για τη ζωή μου αλλά ακόμα δεν έχω καταφέρει να τον αλλάξω.

Κάθομαι και κοιτάζω πίσω και βλέπω ότι σχεδόν όλα στη ζωή μου έγιναν κατά τύχη. Οι δουλειές, η μια πίσω από την άλλη, έρχονταν μόνες τους. «Νυχτερινά Βιογραφικά», αναζήτηση καλύτερης τύχης, τεστάρισμα δυνάμεων... Δουλειές άσχετες μεταξύ τους, άσχετες και μ’αυτό που σπούδασα. Κι εγώ όλο έλεγα «Ναι μωρέε!!!» γιατί το καινούργιο ήταν πάντα πολύ ελκυστικό...

Ούτε αυτό που θα σπούδαζα είχα κάτσει να σκεφτώ. Και το μεταπτυχιακό μου –ουσιώδες για τα ενδιαφέροντα μου μόνο εν τέλει- μοιάζει ατελές με μηδαμινό αντίκρισμα στην αγορά εργασίας που θα επιθυμούσα (και ποιά είναι αυτή; ).

Και βρίσκομαι να θέτω στο εαυτό μου με 10 χρόνια καθυστέρηση το βαθυστόχαστο ερώτημα «Και μετά το Λύκειο τι;» Και που μυαλό να κάτσω να σκεφτώ;;; Τώρα που πρέπει να αναλάβω πρωτοβουλίες και να το πάρω πάνω μου το θέμα, νιώθω εντελώς μπερδεμένος! Κάθε 5 λεπτά βρίσκομαι με διαφορετική άποψη…

Θυμάμαι ένα αγαπημένο κομμάτι από μια μπάντα σχετικά άγνωστη στο ευρύ metal κοινό που κατέληγε κάπως έτσι…

Forgotten prisoner they're wasting your time
Been on a mission here to create a sign
Your motivation was to change our world

Madness or Genius apart…

We start it tomorrow…

Νο, It doesn’t matter anyway…;-)

18. Πρέπει να έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο για να μην κάνεις τίποτα !

2008-09-21T02:39:00.001-07:00

"Θα οδηγήσω εγώ", είχε πει ο Αργύρης και είχε κάτσει στο τιμόνι. Οδηγούσε. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά, το κλίμα είχε χαλάσει και εγώ νύσταζα. Σχεδόν κοιμόμουνα. Κοιμόμουνα. Εικόνες. Γλυκό ταρακούνημα. Βράδυ. Βάζω ένα μπουφάν για μαξιλάρι. Βολεύομαι τέλεια. Κλείνω. Μάτια. Ανοίγω. Μυαλό.

Τελειώνεις το σχολείο, λες να ησυχάσεις απ' όλους αυτούς που σου κάθονται στο σβέρκο και σου λένε τι να πιστεύεις, τι να γνωρίζεις, τι να σκέφτεσαι, τι να μαθαίνεις και πως να το μαθαίνεις. Ξυπνάς το πρωί, πας στη δουλειά και είναι διάφοροι τύποι που σου λένε τι να κάνεις, πως να φέρεσαι, πως να ντύνεσαι, πως να είσαι, για να βγάλουν εξαιτίας σου -και με την ανοχή σου- περισσότερα λεφτά, είναι τ' Αφεντικά. Γυρίζεις στο σπίτι, φωνάζουν οι γονείς, βουίζουν τα αυτιά σου, σου λένε θα πεθάνουν, εσύ θα τους πεθάνεις, αν δε μάθεις να φέρεσαι, να ντύνεσαι, να σκέφτεσαι, να είσαι όπως θέλουν. Αυτοί.

Πας στους φίλους σου, μια απ΄τα ίδια, όλο τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια, τρέχουμε και δεν φτάνουμε, όλοι μαζί, γύρω γύρω όλοι και στη μέση εμείς. Πας στα μπαρ, βαριέσαι που ζεις, δυνατή μουσική, την αγνοείς, δεν έχει στίχους, δεν έχει κέφι, δεν έχει διέξοδο, σου λέει να χορεύεις, μόνο να χορεύεις, να κάθεσαι σαν μαλάκας χωρίς να μιλάς, μόνο να χορεύεις και να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς, τις γκόμενες, χαμένες τελείως, κοιτάνε σαν χαζές, τι φταίνε κι αυτές; Το παίζουνε κάτι που δε θα γίνουνε ποτέ, πως θα γίνει να βρεις μια γυναίκα που να μην κοιτάει σαν χαζή; Ο έρωτας τι είναι; Είναι να φέρεσαι σαν χαζός, όχι να είσαι.

Χαμόγελα ψεύτικα, ματιές από μακριά, μπούτια, βυζιά, χείλια υγρά, όλο υποσχέσεις, μηδέν προοπτικές, μηδέν ηθικό, για να πλησιάσεις στα δέκα μέτρα θες μια ντουζίνα προφυλακτικά. Πας σπίτι, ανάβεις τηλεόραση, διάφοροι απίστευτοι μαλάκες σου πετάνε την άποψη τους, σου λένε τι να κάνεις, πως να γελάς, πως να περνάς, πως να γαμάς, κάτι τενεκέδες, αν είναι δυνατόν, είναι σαν ψεύτικοι, σαν εφιάλτης, είναι γύρω μας, μπροστά μας, πίσω μας, μέσα μας, κάτω μας, τους πατάμε.

Έι, εσύ κολλητέ με το ωραίο κοστούμι και το αφασία στυλ, καλά, είσαι κι ο πρώτος, γαμώ τα άτομα, πώρωση, πάουερ, γουάου, όλο ρωτάς, όλο ρωτάς, να ρωτήσω κι εγώ μια στιγμή; Πόσο κάνεις; Ο αδερφός σου δουλεύει στην τράπεζα, έχει γκόμενα, θα παντρευτούν, θα κάνουν παιδιά, θα κάνουν σκυλιά, θα κάνουν βίντεο και σπίτι και κινητά και αυτοκίνητα, να κάνουν, να κάνουν ό,τι θέλουν, να κάνουν και άκρη να περάσω, δεν μπορώ εδώ, πνίγομαι και που να πας που να μην είναι έτσι, αφού παντού είναι έτσι: αφεντικά, μπάτσοι, δάσκαλοι, γονείς, τηλεόραση, μαλάκες με μικρόφωνα, "Τι έχετε να δηλώσετε;"

Τα χαστουκόψαρα
Λένος Χρηστίδης
Εκδόσεις Καστανιώτη

17. Aνθρωποθυσίες στο βωμό του κέρδους...

2008-08-18T07:36:00.000-07:00

24 Ιουλίου. Γιορτή της ''δημοκρατίας'' τους. Στο προεδρικό μέγαρο μαζεύεται κάθε σκουπίδι της αστικής πολιτικής ζωής μαζί με τα καθάρματα της πλουτοκρατίας. Όλοι μαζί λοιπόν γιορτάζουν το μεγάλο παραμύθι που καταφέρανε και πούλησαν στον ελληνικό λαό: την ''δημοκρατία''. Όλοι παρόντες. Από εκπροσώπους την άκρας δεξιάς μέχρι εκπροσώπους της ''αριστεράς''. Καραβανάδες, παπάδες, δικαστές και κάθε καρυδιάς καρύδι. Κυρίες με ακριβά κοσμήματα, κύριοι με ''εκλεπτυσμένα'' σμόκιν, πλούσιος μπουφές, υπηρέτες, χαριεντισμοί μεταξύ ιδεολογικών αντιπάλων και γενικά η υποκρισία και οι μεγαλοαστικές συνήθειες στο μεγαλείο τους.

Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω, στο Πέραμα, σε μια περιοχή που χτυπάει η καρδιά της εργατικής τάξης, μια έκρηξη φέρνει την συμφορά. 8 νεκροί εργάτες....

Οι καπιταλιστές δολοφόνησαν 8 εργάτες, πιέζοντας τους να δουλεύουν πιο σκληρά χωρίς κανένα μετρό ασφάλειας.

Φυσικά στο πανυγηράκι της δημοκρατίας ούτε κουβέντα. Θα χαλάγανε την όμορφη βραδιά εξαιτίας κάποιον νεκρών εργατών; Όχι.

Και ρωτάμε εσένα εργάτη! Ποσό ακόμα θα ανέχεσαι να βλέπεις να δολοφονούνται συνάδελφοί σου; Πόσο ακόμα θα δουλεύεις για ένα ξεροκόμματο και με κίνδυνο να χάσεις την ζωή σου, πόσο καιρό ακόμα θα ανέχεσαι να βλέπεις τα αφεντικά σου να πλουτίζουν εις βάρος σου;

Τι σκατά πρέπει να γίνει πια για να αντιδράσεις;

Πόσο καιρό ακόμα θα εμπιστεύεσαι τους αγώνες σου στους πουλημένους συνδικαλιστές;

Πόσο καιρό ακόμα θα πιστεύεις τις ψεύτικες υποσχέσεις των πολιτικών;

Εργάτη τα ψέματα τελειώσανε. Το βάρος πλέον πέφτει επάνω σου.

Οι καπιταλιστές έχουν δείξει τις προθέσεις τους. Για να κερδίσουνε εκμεταλλεύονται, ξεπουλάνε, δολοφονούν

Εσύ τι κάνεις;

Ξέρεις γιατί τα αφεντικά συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο; Γιατί δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα.
Δεν σε υπολογίζουν. Σε έχουν για ραγιά. Είναι σίγουροι ότι δεν θα αντιδράσεις.

Εργάτη σήκω ξανά στα πόδια σου και ξεκίνα την επίθεση!!! Δεν έχεις τίποτα να χασεις!!!!!
Πάρτο επιτέλους χαμπαρι.

Δόξα και τιμή στα 8 νεκρά παλληκάρια
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει...

Αναδημοσίευση απο: http://aris-antistash.blogspot.com/

16. Τετάρτη 21 Μαϊου 2008

2008-05-22T09:01:00.000-07:00

Panama, Panama City.

(Θα σκάσω αν δεν το πω. Μετάνιωσα που ήρθα στην Αθήνα. Τι καλά που ήμουν εκεί στον Παναμά. Τι ήθελα και ήρθα. Κι αφού με είδε η μάνα μου και με χάρηκε γιατί δεν πήρα και πάλι το αεροπλάνο να φύγω; Ειλικρινά νιώθω αυτές τις μέρες στην Αθήνα σα να σέρνομαι με τη μούρη στην άσφαλτο. Τσούζει. Από τη μια τα θλιμμένα και αγχωμένα πρόσωπα, από την άλλη ο εκνευρισμός και η αρνητική ενέργεια που ξεχειλίζει από παντού. Δεν αναφέρομαι στις τιμές που εκτινάχθηκαν στα ύψη. Στον Παναμά πλήρωνα το ενάμισο λίτρο την μπύρα μόλις 70 σεντς του ευρώ κι εδώ πια με ζητάνε 5,5 ευρώ για 330 ml. Βλέπω λίγο τηλεόραση και με πιάνει το στομάχι τόσο από τη μιζέρια όσο και από τις αηδίες που μας σερβίρουν. Τι ήθελα και γύρισα. Καλά ήμουν εκεί για 16 ολόκληρους μήνες. . . Ευτυχώς οι ιστορίες που σας χρωστώ μου φαίνονται πια ως καταφύγιο για να πάρω μια ανάσα. Να ταξιδέψω και πάλι. Θυμάμαι με νοσταλγία τον Παναμά και την περιπλάνηση στην Κεντρική Αμερική).

Link: www.godimitris.gr

Υ.Γ: Εδω και μερικούς μήνες απο τότε που ξεκίνησα στη μονότονη δουλειά μου, η ιστοσελίδα σου μου ανοίγει ορίζοντες...

Βλέπω τον Παναμά να απλώνεται μπροστά μου...λίγο πιο πέρα απο το γραφείο μου...

15. Fairytale Gone Bad

2008-05-18T13:44:00.000-07:00

Out of my life, Out of my mind

Out of the tears we can't deny

We need to swallow all our pride

And leave this mess behind

Out of my head, Out of my bed

Out of the dreams we had, they're bad

Tell them it's me who made you sad

Tell them the fairytale gone bad

14. ΑΡΗΣ...ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ !!!!

2008-05-16T06:06:00.000-07:00

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ:

- ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ,
- ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,
- ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ :

- ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ,
- ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΤΑΤΟΥ ΤΟΝ ΘΕΟ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥΣ,
- ΕΧΟΥΝ ΓΑΜΗΣΕΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ, ΣΠΙΤΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΖΩΗ, ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ!

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΔΕΡΦΙΑ. ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΑΠ' ΑΚΡΗ Σ' ΑΚΡΗ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΟΠΟΥ Η ΚΑΡΔΙΑ ΧΤΥΠΑ ΚΙΤΡΙΝΟΜΑΥΡΑ...

ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ ΤΟΝ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟ ΠΟΔΙ....

ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ ΑΓΙΑΤΡΕΥΤΗ !!!

Κείμενο: Poorchicken, emperor.gr

13. H τελευταία επανάσταση

2008-04-29T12:30:00.000-07:00

Ο Tiziano Terzani ήταν πάντα για τους Ιταλούς μια πολύ οικεία φιγούρα: ψηλός, επιβλητικός, κομψός, μιλά με άνεση πέντε γλώσσες, μεταξύ των οποίων την κινεζική. Ως ανταποκριτής του γερμανικού Σπήγκελ, κάλυψε επί τρεις δεκαετίες μια μεγάλη περιοχή του κόσμου που αγνοούσαν ακόμη και οι πιο σοβαρές ιταλικές εφημερίδες. Οι ανταποκρίσεις του από τον πόλεμο του Βιετνάμ, αλλά και από την Καμπότζη, την Κίνα, την Ιαπωνία, το Αφγανιστάν, την Ινδία έχουν γράψει ιστορία. Πώς εξηγείται λοιπόν ότι στο τελευταίο του βιβλίο, με τίτλο «Un altro giro di giostra» («Άλλος ένας γύρος στα αλογάκια»), εμφανίζεται γερασμένος, κουρασμένος, μελαγχολικός;

H απάντηση, γράφει στην Ιντιπέντεντ ο Πήτερ Πόφαμ που μίλησε μαζί του, είναι ότι ο Τερτσάνι έχει καρκίνο του στομάχου. Το έμαθε το 1997, σε ηλικία 59 ετών. Ύστερα από υπόδειξη φίλων, πήγε στο Κέντρο Καρκίνου Memorial Sloan-Kettering, στη Νέα Υόρκη, και άρχισε την πιο σύγχρονη θεραπεία που είναι γνωστή στον δυτικό κόσμο: χημειοθεραπεία, ακτινοβολίες, ίσως να χρειαζόταν και εγχείρηση. Αλλά η προσέγγιση αυτή δεν τον ικανοποιούσε. Δεν ήταν ευχαριστημένος με την αντιμετώπιση του καρκίνου ως ενός «εχθρού» που πρέπει να «νικηθεί». Του φαινόταν ότι η Δύση κάνει με τον καρκίνο το ίδιο λάθος που κάνει και με την τρομοκρατία: κοιτάζει τα συμπτώματα και όχι τα αίτια. «H βιομηχανία παράγει συνεχώς νέα προϊόντα, νέα φάρμακα που πουλά σε υψηλές τιμές, όπως η τρομοκρατία παράγει νέα συστήματα παρακολούθησης, νέα όπλα», γράφει ο Τερτσάνι στο βιβλίο του, όπου περιγράφει την περιπέτειά του.

Πέντε χρόνια αργότερα, ξαναπήγε στο MSKCC. Ένας άλλος γιατρός, μασώντας τσίχλα, τον εξέτασε και του είπε πως πρέπει να ξαναρχίσει αμέσως χημειοθεραπεία. «Για ποιο λόγο;» ρώτησε. «Για να ζήσεις άλλους έξι μήνες». "Κι αν δεν το κάνω;». «Δεν θα τη βγάλεις. Αν ζεις σε έναν χρόνο, θα πρόκειται για ιατρικό θαύμα». Αλλά ο Τσερτσάνι αυτήν τη φορά δεν υπάκουσε. Τα παράτησε όλα και πήγε να ζήσει σε μια καλύβα που είχε νοικιάσει στα Ιμαλάια, μακριά από τον πολιτισμό, τις ανέσεις του και τις κατάρες του. Εκεί άρχισε να γράφει αυτό το βιβλίο. Δεκαέξι μήνες αργότερα, εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του μάταιου τούτου κόσμου. Έστω και ως ιατρικό θαύμα.*

Κάποτε, ο Τερτσάνι ήταν οπαδός της επανάστασης, κάθε επανάστασης. Ύστερα διαπίστωσε ότι οι επαναστάσεις δημιουργούσαν απλώς περισσότερη βία, περισσότερους θανάτους, περισσότερα δάκρυα. Και κατάλαβε - χάρις στον καρκίνο του - ότι δεν υπάρχει παρά μία, τελευταία επανάσταση, η πνευματική, που κάθε άνθρωπος πρέπει να τη μάθει μόνος του, αλλά που αν τη μάθουν όλοι τότε αυτός ο κόσμος ίσως μια μέρα γίνει καλύτερος.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΗΤΣΟΣ

*Terzani died on 28 July 2004.

Link: http://www.tizianoterzani.com/

ΤΑ ΝΕΑ , 22/04/2004 , Σελ.: N67 - Κωδικός άρθρου: A17920N672 - ID: 412497

12. L’Age des ténèbres

2008-04-12T04:55:00.000-07:00

Α. Έρχονται οι Kamelot !

16/4 Αθήνα

17/4 Θεσσαλονίκη

[See the cemetery sky
Carmine red and deep
Watch the oceans rising high
It’s the human stain]

Talk about the growing hunger
Ask why with deep concern
Don’t you think
the human race is ceaselessly vain

But it hurts to be alive, my friend
In this silent tide we're driftwood passing by
Don’t you wish you were a child again
Just for a minute
just for a minute more

Hear the ticking of a clock
The sound of life itself
No one really wants to die
To save the world

Tell me that you're torn asunder
From how we fail to learn
And tell me
as the earth goes under
Where’s your anger now

So it hurts to be alive, my friend
In this masquerade where all one day must die
Don’t you wish you were unborn again
Just for a minute
just for a minute more

Tic toc
The ticking that could tear asunder
The beating from a heart of stone
The lust of your divine prosperity

'Cause it costs to be alive, my friend
And this life that someone merely gave to you
That's the price you pay
Minute by minute
You beg for a minute more

Link: www.kamelot.com

Β. Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου
OΛYMΠION

Link: Παρουσίαση Ταινιών

11. Είναι η αγάπη ένα ταξίδι απο γιορτή σε γιορτή...

2008-04-02T06:56:00.000-07:00

And it was all..Yellow!!....

Ο ΑΡΗΣ είναι ομάδα. ΟΜΑΔΑ. Δεν είναι απλά ένα σύνολο πρόσθεσης ατόμων. Είναι ομάδα που διαθέτει την δική της ψυχή, την δική της καρδιά και έχει και τα δικά της αντανακλαστικά. Έτσι λειτουργεί ο ΑΡΗΣ… έτσι θέλουμε να λειτουργεί.

Προέκταση του κόσμου, που είναι στις κερκίδες και δίνει τη δική του μάχη κάθε φορά, οι παίκτες μας αγωνίζονται για τη νίκη μέχρι το 90, μέχρι το 95… μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα ο Τόνι Κάλβο ετοιμαζόταν να εκτελέσει το μαρς πέναλτι που είχε κερδίσει ο Αβραάμ πριν λίγα λεπτά και ο… Ρόβας (!) σκέφτηκε ότι έχει τα κότσια να κάνει «μαγκιά» στον παίκτη μας για να το χάσει. Ο Βλάνταν Ίβιτς που το αντιλήφθηκε, αντέδρασε σαν μέλος της οικογένειας του ΑΡΗ και έδωσε στον… Ρόβα (!) να καταλάβει το λάθος του.

Και έδωσε και σ’ εμάς να καταλάβουμε ότι ο ΑΡΗΣ είναι αυτός που θέλουμε (πέρα από την αναμφισβήτητη αγωνιστική αξία). Υπερασπίστηκε τον αδερφό συμπαίκτη του, υπερασπίστηκε τον κόπο όλης της ομάδας καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, υπερασπίστηκε όλους εμάς στις κερκίδες.

Πηγή: www.super3.gr

10. NepaL

2008-03-31T14:09:00.000-07:00

Enjoy the power and beauty of your youth; oh nevermind; you will not understand the power and beauty of your youth until they have faded. But trust me, in 20 years you’ll look back at photos of yourself and recall in a way you can’t grasp now how much possibility lay before you and how fabulous you really looked….You’re not as fat as you imagine.

Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubblegum. The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind; the kind that blindside you at 4pm on some idle Tuesday. Do one thing everyday that scares you Sing !

Don’t be reckless with other people’s hearts, don’t put up with people who are reckless with yours. Floss Don’t waste your time on jealousy; sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind…the race is long, and in the end, it’s only with yourself.

Remember the compliments you receive, forget the insults; if you succeed in doing this, tell me how. Keep your old love letters, throw away your old bank statements. Stretch

Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life…the most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year olds I know still don’t.

Get plenty of calcium. Be kind to your knees, you’ll miss them when they’re gone. Maybe you’ll marry, maybe you won’t, maybe you’ll have children,maybe you won’t, maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the funky chicken on your 75th wedding anniversary…what ever you do, don’t congratulate yourself too much or berate yourself either – your choices are half chance, so are everybody else’s.

Enjoy your body, use it every way you can…don’t be afraid of it, or what other people think of it, it’s the greatest instrument you’ll ever own..

Dance…even if you have nowhere to do it but in your own living room. Read the directions, even if you don’t follow them. Do NOT read beauty magazines, they will only make you feel ugly. Get to know your parents, you never know when they’ll be gone for good. Be nice to your siblings; they are the best link to your past and the people most likely to stick with you in the future.

Understand that friends come and go,but for the precious few you should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and lifestyle because the older you get, the more you need the people you knew when you were young.

Live in New York City once, but leave before it makes you hard; live in Northern California once, but leave before it makes you soft.

Travel. Don’t mess too much with your hair, or by the time you're 40, it will look 85. Be careful whose advice you buy, but, be patient with those who supply it. Advice is a form of nostalgia, dispensing it is a way of fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts and recycling it for more than it’s worth. But trust me on the sunscreen…

9. Κανένας συμβιβασμός!

2008-03-03T10:48:00.000-08:00

Κανένας συμβιβασμός με αυτούς που μας κλέβουν τη ζωή και τη χαρά…

Κανένας συμβιβασμός με τους κρετίνους που μας περιτρυγυρίζουν….

Κανένας συμβιβασμός με αυτούς που μας θέλουν υποτελείς για να βιώσουν την ίδια τους την ύπαρξη μέσα από την δική μας καταπίεση….

Κανένας συμβιβασμός με τους σαπιοκοιλιάδες – παχύσαρκους κοιλιόδουλους που έχουν βρεί το νόημα της ζωής τους στο φαγητό, στα ουίσκια, σε κανένα μπούτι τσούλας, σε ένα τουρκοελληνολαικό άσμα, σε ένα trendy κινητό και σε κάθε τι που τρέφει την τιποτένια ύπαρξη τους…

Κανένας συμβιβασμός με τους ραγιάδες που μας κατακλύζουν και που κουνάνε το κεφάλι τους με νόημα… «ε…και τι να κάνουμε…» . Γιατί δε μέμφομαι αυτούς που θέλουν να επιβληθούν στους άλλους, αλλά τους άλλους που είναι ολοπρόθυμοι να υποχωρήσουν…

Κανένας συμβιβασμός για τα εργασιακά μας δικαιώματα που μας τα ληστεύουν καθημερινά..

Κανένας συμβιβασμός για τη Μακεδονία μας…Γιατί το όνομα είναι η εναπομείνασα τιμή μας…Και αν το όνομα δε μας απασχολεί, ας σώσουμε τουλάχιστον την τιμή μας…

Κανένας συμβιβασμός για τα όνειρα μας…

Γλένταγες στους ουρανούς

με ζάρια και χαρτιά

Και ξάφνου στα σκοτάδια μας

γκρεμίστηκες με φόρα.

-=-

Τώρα κρυώνεις και πεινάς

μ' άστο σε μας

για σένα βράζει αυτή

η άδεια κατσαρόλα

-=-

Δεν πειράζει που δε σου’ρθε η ζαριά…

Τζογάρισες στο όνειρο κ’είσαι έτοιμος για όλα…

Το λέει κι ένα τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά…

Ο χαμένος τα παίρνει όλα…

Ιστορικά 1 - Πως γράφεται η ιστορία? (Kosovo i Metohija)

2008-02-26T06:48:00.000-08:00

Πως γράφεται η ιστορία;
(Kosovo i Metohija)

«Όταν ο Μίλος Όμπλιτς δολοφόνησε τον Μουράτ και ο Βαγιαζήτ ανέλαβε την αρχηγία, ο Μπόσκο Γιούγκοβιτς βιάστηκε να πάρει τη ζωή και από το νέο σουλτάνο. Τρία άλογα ξάπλωσαν οι Τούρκοι μπροστά στη σκηνή του Βαγιαζήτ για να ταμπουρωθούν, αλλά αυτός τα υπερπήδησε κι έφθασε –λένε- σε απόσταση ενός δόρατος από το σουλτάνο…Αν ο Μπόσκο άντεχε ακόμα δέκα βήματα…τότε οι Τούρκοι δε θα προλάβαιναν να πάρουν την Ασία, ούτε καν το καρφωμένο στο δόρυ του Μπόσκο, κορμί του Βαγιαζήτ…θα τους πετσοκόβανε οι Σέρβοι στρατιώτές…ούτε οι Αρναούτηδες θα πλημμύριζαν ποτέ το Κόσσοβο και τα Μετόχια…»

Το 1389 η αποφασιστική μάχη του Κοσσόβου κατέλυσε τη Σερβική Αυτοκρατορία. Οι Τούρκοι κάποια στιγμή έφυγαν, αφήσανε πίσω τους όμως χιλιάδες εξισλαμισμένους Αλβανούς σαν ιστορική εκκρεμότητα στο μέλλον. Το 1945 η αναλογία των πληθυσμών τίθεται στο 50%. Με την εκπληκτική υπεργεννητικότητα τους όμως οι Αλβανοί (το 50% του πληθυσμού πλέον είναι κάτω των 20 ετών) μετατρέπουν το 64% Αλβανοί, 28% Σέρβοι της δεκαετίας του ’60 μέσα σε σαράντα χρόνια σε 88% - 7% αντίστοιχα για τα 2 εκατομμύρια του πληθυσμού του Κοσσόβου.

Επί Γιουγκοσλαβίας θα παραμείνει η πιο καθυστερημένη περιοχή της όπως και της νεοσύστατης Σερβίας αργότερα. Με την ανεργία να αγγίζει το ποσοστό του 50% καμία έκπληξη δεν προκαλεί η αναμόχλευση των εθνικιστικών αισθημάτων στο ελεγχόμενο από τους Αλβανούς σήμερα Κόσσοβο.

Τέλη του 1987 ο Μιλόσεβιτς φθάνει στο Κόσσοβο για να μιλήσει σε συγκέντρωση αγανακτισμένων Σέρβων και γίνεται ο κήρυκας των Σέρβων. Η απάντηση των Σέρβων είναι άμεση και ξεκάθαρη, το Κόσσοβο ανήκει στη Σερβία. Μέτρα όπως η κατάργηση της αυτονομίας της περιοχής και περαιτέρω διώξεις απλά θα επισπεύσουν τις αντιδράσεις των Αλβανών.

Η συνέχεια αναμενόμενη…Η δημιουργία των πρώτων παραστρατιωτικών οργανώσεων των Αλβανών Κοσσοβάρων τον Φεβρουάριο του 1996 υπό τη σκέπη του ηγέτη του UCK Άντεμ Γιασάρι θα καταστήσει την περιοχή πεδίο πολεμικών συγκρούσεων. Τον Μάρτιο του 1998 όμως θα σκοτωθεί από Σερβικά πυρά μαζί με άλλα μέλη της οικογενείας του.

Η στρατιωτική ήττα του UCK έδειχνε οριστική, διώξεις, εκτοπίσεις και δολοφονίες όμως αμάχων Αλβανών τον Ιανουάριο του 1999 καθιστούν εφικτή πλέον την επέμβαση του ΝΑΤΟ με τελικό αποτέλεσμα την αποχώρηση των Σερβικών στρατευμάτων και μεγάλου μέρους Σερβικού πληθυσμού.

Οι Σέρβοι βλέπουν να χάνουν το ιστορικό λίκνο της εθνογενέσεώς τους. Σήμερα, η ανεξαρτησία θεωρείται η απαραίτητη προϋπόθεση για ένα βιώσιμο Κοσσυφοπέδιο. Στο προβληματικό κράτος των Σκοπίων ένα ανεξάρτητο Κόσσοβο θα αναπτερώσει τις ελπίδες της πολυάριθμης αλβανικής κοινότητας για ένωση με τους ομοεθνείς τους. Μα αν οι βομβαρδισμοί της Σερβίας από το ΝΑΤΟ το 1999 δημιουργούν διεθνές τετελεσμένο με νομικές συνέπειες ποιες μπορεί να είναι οι επιπτώσεις σε άλλες εύφλεκτες ή προβληματικές περιοχές;

Προτεινόμενα:

Βιβλία: Δ.Κωστόπουλος: Βαλκάνια, Η οικογεωγραφία της οργής.

Youtube: Κόσοβο και Μετόχια Ανεξαρτησία

8. "Εαν ο θάνατος ερχόταν απο τη Μαδρίτη...

2008-02-23T12:02:00.000-08:00

θα ήμουν σίγουρα αθάνατος.." είχε πει κάποιος σύγχρονος του Ηγεμόνα της Ισπανίας Φιλίππου Β' σχολιάζοντας το γραφειοκρατικό και βραδυκίνητο κράτος του 16ου αιώνα.

Έχω την τιμή να ανακοινώσω πως διαθέτω μια adsl σύνδεση μόλις μετά από 4 μήνες! Στην αναρχοκρατούμενη Πακιστανική δημοκρατία του Ελλαδιστάν δεν θα περίμενα κάτι καλύτερο. Μαζί με τη νέα σύνδεση του 1 Mbps (που μόλις δοκίμασα σε speed test και φτάνει τα 480kbps…τα σχόλια περιττά) θα έχω τη δυνατότητα και την ευχέρεια να γράφω πιο συχνά…

Ο αγώνας συνεχίζεται καθημερινά…κόντρα στη μιζέρια, τη μικρότητα, τον ραγιαδισμό και τον ωχαδερφισμό των κατοίκων αυτής της χώρας…Έχουμε δρόμο ακόμη αλλά τουλάχιστον θα προσπαθήσουμε…Γεννημένοι για να χάνουμε, ζούμε για να κερδίζουμε…

Κάθε μέρα, κάθε στιγμή που αισθάνομαι πως αυτός ο τόπος με πνίγει θυμάμαι τον Liga να μου ψυθιρίζει από τα ακουστικά: «Quelli come me si svegliano a le tre e dicono che I giorni sono corti…e poi...quelli come me si svegliano a metà, rimangono coi sogni mezzi aperti...». Γιατί στην τελική…όλοι 1^η θέση θέλουμε να ταξιδεύουμε…

Προτεινόμενα:

Ξύπνιος μέσα στα όνειρα κάποιων άλλων!

7. ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ ΠΑΛΙ...

2007-12-08T12:09:00.000-08:00

Στο'χα ξαναπεί όμως δεν είχες εννοήσει...

ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ...!

Politics 3 - A MAXIMIS AD MINIMA*

2007-10-25T05:51:00.000-07:00

διάλογοι:

http://www.demokf.blogspot.com/

A MAXIMIS AD MINIMA*

ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Μετά τις αναφορές περί Duce και Fuhrer από τον πολιτικό χαμαιλέοντα κ. Πάγκαλο συνειδητοποιούμε απλώς ότι ανεξαρτήτως πολιτεύματος οι σχέσεις εξουσίας περιλαμβάνουν πάντοτε κάποια κομβικά κοινά ιστορικά σημεία.

Στην ιστορία του ΠΑ.ΣΟ.Κ υπήρξε μια αρχική περίοδος όταν και το κίνημα κατέστη ένας πολυσυλλεκτικός πυρήνας ετερόκλητων στοιχείων από Τροτσκιστές έως και αντιφρονούντες τότε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή χουντοβασιλικούς.

Δεν άργησε να λάβει χώρα φυσικά και «η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών» το 1976 όταν οι «Ερνστ Ρεμ» του ΠΑ.ΣΟ.Κ διεγράφησαν εν μια νυκτί ούτως ώστε να ανοίξει ο πολιτικός δρόμος προς την εξουσία, καταλήγοντας στα μέσα της δεκαετίας του ’80 όταν και οι πόρτες του κόμματος θα ανοίξουν προς κάθε ενδιαφερόμενο.

Μετά την κρίση που ακολούθησε στα τέλη της δεκαετίας του ‘80, το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑ.ΣΟ.Κ της περιόδου Σημίτη δε θα μπορούσε να πάψει να είναι κόμμα εξουσίας εφόσον η επάρατος αναμόχλευε την ίδια στιγμή τα δικά της πάθη στην προσπάθεια παράλληλα να αποδείξει στους πολίτες ότι αναζητά τον μεσαίο χώρο και ότι έχει αποστασιοποιηθεί από την «παλιά καλή δεξιά».

ΑΝΑΝΕΩΣΗ

Εν τάχει, ερχόμαστε στην πρόσφατη πολιτική περίοδο με τον Γ. Παπανδρέου να ευαγγελίζεται την ανανέωση. Ανανέωση ναι. Αλλά σε τι; Σε πρόσωπα απλώς; Ανανέωση μπορεί να θεωρηθεί τρόπον τινά και η τοποθέτηση στο πολιτικό προσκήνιο της συμπαθέστατης μεν, χωρίς περγαμηνές δε κ. Ματσούκα στην 1^η εκλόγιμη θέση του Ευρωψηφοδελτίου. Σε ηλικίες; Παίρνουμε 5-10 ΠΑΣΠίτες και τους τοποθετούμε σε διακεκριμένες θέσεις. Αλλάζει κάτι αν και εφόσον είναι και αυτοί εμποτισμένοι με τη γνωστή πελατειακή νοοτροπία; Το ΠΑ.ΣΟ.Κ κάποτε φιλοξενούσε στους χώρους του τον ανθό της Ελληνικής διανόησης, της νεολαίας και της κοινωνίας γενικότερα. Πως έφθασε από τον Κων.Τσάτσο στην κ.Ματσούκα και από τους αγωνιστές του 114 στους τυπικούς ΠΑΣΠίτες;

Εν ολίγοις, ανανέωση σε νοοτροπίες έχουμε; Φευ! Μπορεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ να σπάσει σάπιες νοοτροπίες ετών, πελατειακές σχέσεις ετών, άρρηκτους δεσμούς όπως παραδείγματος χάριν αυτόν του Κράτους και της Εκκλησίας; Του Κράτους και των ΠΑΕ, ΚΑΕ; Πως δέχεται η μεγάλη Δημοκρατική και Προοδευτική Παράταξη την διαιώνιση της εκ γενετής παρακράτησης ενός έτους ελευθερίας από τη ζωή των νέων με το πρόσχημα της –άχρηστης πλέον- στρατιωτικής θητείας; Ενώ παράλληλα πως γίνεται να παραδίδει τα εθνικά θέματα βορά στη διάθεση του κάθε λαϊκιστή καιροσκόπου;

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αγορά εργασίας. Έχει γίνει αντιληπτό το περιβάλλον στον ιδιωτικό τομέα που ωθεί τους νέους σε πελατειακές σχέσεις όχι μόνο για την προσχώρηση στον δημόσιο τομέα μέσω του καταστρατηγημένου ΑΣΕΠ αλλά ακόμη και για απλές θέσεις σε αυτόν τον ίδιο τον ιδιωτικό; Ο κ.Αλαβάνος προεκλογικά δεν έπραξε τίποτα παραπάνω από το να αντιληφθεί και να αναλύσει την σημερινή πραγματικότητα.

Ασφαλιστικό. Το Σκανδιναβικό (Σουηδικό για να είμαστε και πιο ακριβείς) πνεύμα πλανάται εδώ και 4 περίπου έτη πάνω από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αλλά επί της ουσίας ουδείς λόγος γίνεται. Είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε ένα ανταγωνιστικό κράτος βασισμένο στη Στρατηγική της Λισσαβόνας, των νέων τεχνολογιών και της κοινωνίας της γνώσης που αυτή ευαγγελίζεται; Ένα ανταγωνιστικό κράτος το οποίο και θα είναι σε θέση να συντηρεί με τη σειρά του το κοινωνικό;

ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Παρεμπιπτόντως έχει γίνει αντιληπτό αυτό που λέει κάθε φορά που ερωτάται η…συντρόφισσα…Αλέκα Παπαρήγα για την κρίση στο ΠΑ.ΣΟ.Κ; Ότι δηλαδή δεν είναι θέμα προσώπων αλλά κομμάτι της Σοσιαλδημοκρατικής κρίσης; Οι διαχωριστικές γραμμές επανέρχονται μετά το πέρας του ψυχρού πολέμου και ο εξισορροπητικός ρόλος που αναλαμβάνανε τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη έχει προ πολλού πάψει να υφίσταται. Βλέπετε ένα ευρύ ποσοστό πολιτών ίσως έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι η απεμπόληση των κοινωνικών κεκτημένων δεν οφείλεται απλά και μόνο σε «λάθος πολιτικές» αλλά στην αναπόφευκτη τάση ανάπτυξης του καπιταλισμού στην εποχή μας. Γεγονός το οποίο απεκδύει κάθε πολιτική πρόταση που μπορεί να έχουν τα σύγχρονα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα για το κοινωνικό κράτος.. Υπάρχει κάτι να αντιπροταθεί;

Προτείνεται ένα κόμμα που θα αφουγκράζεται την κοινωνία μεν θα ασκεί την επιρροή του δε σε αυτή χωρίς να επηρεάζεται από τα όποια παρακμιακά και οπισθοδρομικά στοιχεία αυτής; Θα είναι ένα κίνημα που θα αφουγκράζεται πάντοτε τη βάση του με τη λογική ότι «η βάση έχει πάντα δίκιο; (Όπως και να έχει αυτό δε συνέβη ίσως στην περίπτωση του Σχεδίου Ανάν και του Άρθρου 16). Αν όχι, τότε θα ήταν αρκετά ώριμο πολιτικά ένα τέτοιο κόμμα να υποστεί τις αναταράξεις που υπέστη το Parti Socialiste όταν οι Γάλλοι Σοσιαλδημοκράτες τάχθηκαν υπέρ του Ευρωσυντάγματος την ώρα που η βάση του κόμματος ήταν σαφώς αρνητική;

Εν τέλει, μπορείτε κύριοι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ (εκφραζόμενοι από τον εξής ένα επί της παρούσης Κ.Σκανδαλίδη) να δημιουργήσετε μια ρυθμιστική δυναμική και κυρίως να εγκαταστήσετε έναν ελεγκτικό πολιτικό μηχανισμό ο οποίος θα τρέπει στον σωστό δρόμο το κίνημα κάθε φορά που τείνει να παρεκκλίνει της πορείας του; Εάν ναι, πράξτε το.

Προτεινόμενα:

Blog: http://fivoskarzis.blogspot.com/

Links: www.pasok.gr www.skandalidis.gr

*«Από τα μέγιστα, στα ελάχιστα».

**Σημείωση: Ο συντάκτης του ανωτέρω blog δεν συνταυτίζεται απόλυτα με το περιεχόμενο καμίας από τις προτεινόμενες διασυνδέσεις.

6. Κοίταξε με 2 φορές...

2007-10-23T00:39:00.000-07:00

Προτεινόμενα:

Youtube: Κοίταξε με 2 φορές, Kokeine

Blog: http://aristhessaloniki.blogspot.com/

Links: ARIS F.C Emperor Super-3

5. Ο ΟΣΕ μας..Ενώνει…

2007-10-15T01:10:00.000-07:00

Όσοι είχανε την τύχη να ταξιδέψουνε χθες Κυριακή 14/10/2007 (ναι 2007!) ώρα 23:51 (και προφανώς κάθε βράδυ) με τον αγαπημένο μας Οργανισμό Σιδηροδρόμων Ελλάδος στο δρομολόγιο Αθήνα - Θεσσαλονίκη, είχανε και την ευτυχία να γυρίσουν πολλά χρόνια πίσω στην παιδική τους ηλικία. Ο ΟΣΕ φροντίζει και για αυτό.

Σκηνές ρετρό, στιγμές νοσταλγίας με τον παλιό καλό…καρβουνιάρη που όλοι αγαπήσαμε…Ναι κάθε μέρα κάνω βίωμα μου πως η αγαπημένη μας πατρίδα δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το μακρινό Πακιστάν. Θα εκλάβουμε ως θετικό το γεγονός ότι οι φίλοι Ινδό-πακιστανοί που συνταξιδεύσανε χθες μαζί μου, θα πρέπει να ένιωθαν σαν στο σπίτι τους.

Δεν αξίζει να υπεισέλθουμε σε ανούσιες λεπτομέρειες όπως το γεγονός ότι ανάμεσα στα περίπου 6 άθλια βαγόνια, η θέση μου αντιστοιχούσε στο πιο…”cult” (sic) βαγόνι, το πράσινο με τα δερμάτινα καφέ κουπέ που…μυρίζανε μια άλλη νοσταλγική Ελλάδα βγαλμένη από τους στίχους του «Διδυμότειχο μπλουζ». Δεν είναι αξιοσημείωτο το ότι ήτο κατάμεστη η αμαξοστοιχία από βαλκάνιο-ασιάτες μετανάστες προσαρμοσμένους στην αλληλουχία της αναρχίας ή της έλλειψης καθαριότητας και της οργάνωσης των υπηρεσιών που παρέχονται (?) στον Έλληνα πολίτη.

Καμία έκπληξη δεν προκαλεί πλέον το γεγονός ότι η θέση μου ήτο η 42^η του (εκπληκτικού) 4^ου βαγονιού την ώρα που το συγκεκριμένο βαγόνι αριθμούσε μόλις 38! Δεν μεμψιμοιρώ όμως…Σκέφτομαι ότι λογικά οι κάτοχοι των θέσεων 39,40,41 (ίσως να υπήρχε και 43) θα βίωσαν αναλόγου κάλλους καταστάσεις. Κάπου εδώ θα αφήσω ασχολίαστη την «ωωωχ αδερφέ μου» συζήτηση με υπάλληλο του ΟΣΕ, θαρρώ πως καταντάνε κλισέ τέτοιες αναφορές πλέον.

Ο Θεός όμως είναι Μεγάλος και το αποδεικνύει κάθε μέρα. Το 1^ο βαγόνι ήταν βγαλμένο από το…παρόν (όχι και μέλλον basta) και παρείχε τη στοιχειώδη καθαριότητα και τις βασικές συνθήκες ανθρώπινης διαβίωσης. Για καλή μου τύχη* (?) βρήκα ένα ανθρώπινο κουπέ με νηφάλιους επιβάτες μάλιστα!

Είναι όμως αυτή η (Αγ)Ελλάδα που μας αξίζει; Αυτή του ωχαδερφισμού, της μιζέριας, της μεμψιμοιρίας και των δυστυχισμένων ανθρώπων που προφανώς δεν είναι ευτυχισμένοι με τίποτα από τη ζωή τους…; Όπως η υπάλληλος στον σταθμό στις «Αχαρναί» (sic) η οποία την ώρα που μου έβγαζε το…χειρόγραφο εισιτήριο μιλούσε παράλληλα στο τηλέφωνο με φιλικό της πρόσωπο για τη δίαιτα που θα τις κάνει να χάσουν πολλά κιλά και γρήγορα.

Καθόλου τυχαίο δεν είναι άλλωστε ότι παντού γύρω μας σε αυτή τη χώρα (ειδικά) διακρίνουμε καθημερινά τόσα πολλά «βουνά» που ξεχειλίζουνε από το λίπος.

Παχύσαρκες και κοιλιόδουλοι με ένα τσιγάρο στο στόμα και το…χαμόγελο στα..χείλη (χα!) μας κατακλύζουν όντας πάντοτε στη διάθεση μας…

«Καλημέρα σας! Πως θα μπορούσα να σας εξυπηρετήσω»;

*Τύχη: το ψευδώνυμο με το οποίο υπογράφει Ο Θεός.

**Σημείωση: Ο συντάκτης του ανωτέρω blog δεν συνταυτίζεται απόλυτα με το περιεχόμενο καμίας από τις προτεινόμενες διασυνδέσεις

Προτεινόμενα:

Youtube: Διδυμότειχο Μπλούζ

Δοκίμιο: Η δυστυχία του να είσαι Έλλην

Links: www.ose.gr http://www.pakistan.gov.pk/

4. Proxima estacion...

2007-10-10T02:09:00.000-07:00

3. Hostia, Vaya Con Dios Javi !!

2007-10-05T03:31:00.000-07:00

MARTE MON DEUS!!

Αυτή η πρόκριση ήθελε αυτοσυγκέντρωση...

Αυτή η πρόκριση ήθελε ΠΙΣΤΗ...

Αυτή η πρόκριση ήθελε μια ομάδα σαν Τον ΑΡΗ...

ΑΡΗ ΘΕΕ ΜΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΕ ΜΟΥ..

ΑΡΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΝΑΠΝΟΗ ΜΟΥ...

2. Vamonos

2007-10-02T05:59:00.000-07:00

2.Temos Equipo, Temos Orgullo

Κάπως έτσι νιώθει και ο οπαδός Του ΑΡΗ (αν ψάχνετε για «φιλάθλους» απευθυνθείτε αλλού). Έχοντας βιώσει για πάνω από 20 χρόνια την απόλυτη ανυπαρξία της ομάδας του στο ποδοσφαιρικό στερέωμα, την έλλειψη τίτλου επί 37 συναπτά έτη και πρωταθλήματος επί 62 περίπου, αισθάνεται πως πλέον έχει «ομάδα», είναι «ομάδα». Ένας υγιής οικονομικά ΑΡΗΣ, διοικητικά με τα όποια λάθη, αλλά αγωνιστικά σε υψηλό επίπεδο προσδίδει σε φίλους και αντιπάλους το κύρος ενός μεγάλου και σοβαρού Ελληνικού σωματείου. Μένει να αποδείξει ότι και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο μπορεί αν σταθεί επάξια.

Στο γεγονός ότι στο γήπεδο «Κλεάνθης Βικελίδης» η ομάδα είναι αήττητη ενώ έχει αντιμετωπίσει πολύ μεγάλα ονόματα όπως αυτά των Περούντζια, Μπενφίκα, Σεντ Ετιέν, Θέλτα κλπ έρχεται να προστεθεί η πρόσφατη επικράτηση επί της Ρεαλ Σαραγόσα με 1-0. Αυτό από μόνο του μπορεί να φαίνεται αρκετό. Δεν είναι όμως. Την Πέμπτη 04/10/2007 έχουμε την αξίωση από τον ΜΑΚΕΔΟΝΑ ΑΡΗ να πάρει την πρόκριση μέσα στο «La Romareda».

Έχουμε ομάδα…Έχουμε υπερηφάνεια!

Zaragoza - ARIS F.C

04-10-2007

Politics 2 - ΑΠ' ΆΚΡΟΥ ΕΙΣ ΆΚΡΟΝ…

2007-10-01T08:36:00.000-07:00

διάλογοι:

http://www.demokf.blogspot.com/

ΑΠ' ΆΚΡΟΥ ΕΙΣ ΆΚΡΟΝ…

Αναμφίβολα το νέο γνώρισμα της πεντακομματικής Βουλής δεν είναι ο αριθμός των κομμάτων αυτός καθαυτός αλλά η συνύπαρξη τόσο διαφορετικών προσωπικοτήτων. Από τη μία ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α με 4 εκ των 14 βουλευτών του να προέρχονται από την ευρύτερη Αριστερά και τους σχηματισμούς της και από την άλλη ο ΛΑ.Ο.Σ με τους 10 βουλευτές του.

Το χαρακτηριστικό μότο που ακούγεται συνεχώς τελευταία όσον αφορά το ΠΑ.ΣΟ.Κ και τις διεργασίες σε αυτό, είναι το: «υπάρχει κίνδυνος διάσπασης;». Αλήθεια, αργεί ο καιρός που θα ακουστεί και στον χώρο του ΛΑ.Ο.Σ; Κάθε άλλο. Οι μύστες του συγκεκριμένου χώρου που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις δεν εκπλήσσονται. Ίσως και να το προβλέπουνε εδώ και καιρό.

Μπορεί ένα νεότευκτο (σχετικά) κόμμα όπως το ΛΑ.Ο.Σ να έχει βασικές ιδεολογικές διαφωνίες; Ασφαλώς. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του συγκεκριμένου χώρου είναι η προσπάθεια εξεύρεσης εδώ και πολλά έτη ενός «modus vivendi». Ο κοινός αγώνας για μια θέση στον –κοινοβουλευτικό- ήλιο έκαμψε κάθε πρόσκαιρη διαφωνία. Και μετά τη Βουλή όμως, τι;

Από την πρώτη μέρα ο Γ. Καρατζαφέρης προσπάθησε να δώσει το στίγμα του. Η τοποθέτηση των Κω.Αιβαλιώτη (φυγόστρατου) και Β.Αποστολάτου (τουλάχιστον απολιτικού μέχρι τώρα) στις θέσεις του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου και γενικού γραμματέα αντίστοιχα ανέδειξε άμεσα τις διαχωριστικές γραμμές. Η διαίρεση είναι εμφανής εκ πρώτης όψεως. Η πεντάδα Μ. Βορίδη, Αθ. Πλεύρη, Αδ. Γεωργιάδη, Κ. Βελόπουλου και Η. Πολατίδη διεκδικεί επάξια τον χαρακτηρισμό της πιο πολιτικοποιημένης ομάδας μεταξύ των «10». Ασφαλώς απέναντι τους βρίσκουν τον Γ.Καρατζαφέρη και την «Λαϊκή Δεξιά» αλλά καλό θα ήταν να υπενθυμίσει κάποιος στους «πρώτο-βαπτισθείσες στα νερά της Νέας Δημοκρατίας» (όχι ότι δεν το ξέρουν) και τώρα συμμέτοχους του ΛΑ.Ο.Σ ότι η όλη δυναμική του πολιτικού αυτού «συμφύρματος» προέρχεται κυρίως από τον λεγόμενο «Εθνικιστικό» χώρο.

Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως και προ του «Modus Vivendi». Ο Γ.Καρατζαφέρης είναι αυτός που εν έτη 2001 και μετά τη συγκέντρωση στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου θα μεμφθεί αυτούς που «εμπορεύονται τη γνώση» επειδή δε θα του επιτρέψουν να δηλώσει το πολιτικό παρόν του στο ευρισκόμενο πλήθος μέσω τιμητικής αναφοράς στο τιμώμενο πρόσωπο. Σαφής ψόγος για τον Κ.Βελόπουλο μη τοποθετημένο πολιτικά έως εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον. Ακριβώς ένα χρόνο μετά κάτι φαίνεται να έχει αλλάξει…Η από κοινού εμφάνιση των δύο προσωπικοτήτων στην ίδια εκδήλωση καθιστά έκδηλη την προσχώρηση του γνωστού τηλεπαρουσιαστή στον σχηματισμό του ΛΑ.Ο.Σ.

Κάπου εκεί παρεμβαίνει ο Μάκης Βορίδης τότε πρόεδρος του Ελληνικού Μετώπου καταγγέλλοντας ότι «ο χώρος βεβηλώθηκε από τους επιτρέψαντες να μετατραπεί η εκδήλωση σε προεκλογική φιέστα». Σαφής υπαινιγμός. Στη συνέχεια θα υπάρξουν πολλές αναφορές του Μ.Βορίδη και του Ε.Μ στο ΛΑ.Ο.Σ ως τουλάχιστον…λαϊκιστικό παρακλάδι της Νέας Δημοκρατίας και στον Γ.Καρατζαφέρη ως κοινοβουλευτικό τέκνο του Κω.Μητσοτάκη την ίδια στιγμή που ο ευτραφής πολιτικός θα μέμφεται ως ακροδεξιό το Ε.Μ.

Η συνέχεια γνωστή. Ο πρώην αρχηγός της Νεολαίας της ΕΠΕΝ (γεγονός που τον έθεσε απέναντι στον τότε συναγωνιστή του Ν.Μιχαλολιάκο μετέπειτα γεν.γραμματέα της «Χρυσής Αυγής») αποφάσισε να αναστείλει τη λειτουργία (όχι χωρίς αντιδράσεις) του Ελληνικού Μετώπου (έκδηλος ο συνειρμός με το «Front National» του Jean Mari Lepen) και να προσχωρήσει μαζί με 10 στελέχη στον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό (κοινοβουλευτικό το δέλεαρ γαρ). Καμία έκπληξη δεν προκαλεί όμως στους «παροικούντες εν Ιερουσαλήμ» η διατήρηση του «πολιτικού ύφους» της πρώην (;) ιστοσελίδας του Ελληνικού Μετώπου ακόμη και μετά την αναστολή των εργασιών του κόμματος.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης –τουλάχιστον πολιτικά- έχει επιδείξει μια συνέπεια ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τον Αθ.Πλεύρη υιό του γνωστού θεωρητικού του Εθνικισμού Κων.Πλεύρη παρά τις συνεχείς έμμεσες και άμεσες πιέσεις για "δήλωση μετανοίας" και άποταγής του βιολογικού –και προφανώς- και πολιτικού του πατέρα.

Τα μέτωπα που δημιουργούνται είναι εμφανή. Αλλά, άλλο τόσο μακρινή είναι και η πιθανότητα στελέχη όπως οι Κ.Βελόπουλος και Αδ.Γεωργιάδης να απαρνηθούν την πολιτική σκέπη του Γ.Καρατζαφέρη πόσο μάλλον την τηλεοπτική για τους εκδοτικούς οίκους που διατηρούν στο όνομα τους. Οι Μάκης Βορίδης και Αθανάσιος Πλεύρης μπορεί να συμπλέουν πολιτικά αλλά είναι σίγουρο πως ο πρώτος θα προτιμούσε να έχει ακόμη δίπλα του ένα από τα υπόλοιπα 9 στελέχη του Ε.Μ που προσχώρησαν στο ΛΑ.Ο.Σ.

Η συνεχής πιεστική τάση για πολιτική απολογία των στελεχών του ΛΑ.Ο.Σ κάθε φορά που λαμβάνουν μέρος σε δημόσια συνάθροιση με συναδέλφους τους των άλλων κομμάτων τους προσφέρει μεν ένα βήμα για –χρονικά- μεγαλύτερη προβολή τους αλλά και τον κίνδυνο δε να εξαντληθούν πολιτικά έχοντας απογοητεύσει και την εκλογική τους βάση (απολογούμενοι) μη ικανοποιώντας συγχρόνως επίδοξους προσχωρήσαντες σε αυτήν.

Σημείωση: Ο συντάκτης του ανωτέρω blog δεν συνταυτίζεται απόλυτα με το περιεχόμενο καμίας από τις προτεινόμενες διασυνδέσεις

Προτεινόμενα Links:

Ιος της Ελευθεροτυπίας

www.laos.gr www.e-grammes.gr

Politics 1 - Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ

2007-09-24T02:02:00.000-07:00

διάλογοι :

http://www.demokf.blogspot.com/

Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ

Συνηθίζεται να λέγεται, πως στην Ελλάδα δεν κερδίζει η Νέα Δημοκρατία αλλά πως το ΠΑ.ΣΟ.Κ χάνει. Αυτό συνέβη και στην τελευταία εκλογική διαδικασία. Η συντηρητική παράταξη διατήρησε εν πολλοίς τα ποσοστά της αν λάβουμε υπόψη αθροιστικά και το νεοεισερχόμενο ΛΑ.Ο.Σ. Από την άλλη παρατηρούμε μια δυναμωμένη αλλά και κατακερματισμένη Αριστερά χωρίς να γνωρίζουμε τη δυνατότητα της για δημιουργία αναχώματος στις κρίσιμες μεταρρυθμίσεις της Παιδείας και προπαντός του Ασφαλιστικού.

Η κρίση στο ΠΑ.ΣΟ.Κ έρχεται να επιβεβαιώσει τίποτα λιγότερο από το προφανές: Η σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σε κρίση σε όλη την Ευρώπη και υπάρχει σαφής αδυναμία ταύτισης με την κοινωνία και δη την πολιτική βάση του κόμματος. Είναι οι πολιτικοοικονομικές συνθήκες που έχουν οδηγήσει στην απαξίωση μεγάλες παρατάξεις όπως αυτές του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας και των Σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία; Σαφέστατα! Μέσα σε ένα πολύπλοκο πολιτικό περιβάλλον όπως αυτό της παγκοσμιοποίησης, αναζητείται η μέση οδός που θα οδηγήσει στο ανταγωνιστικό και συνάμα κοινωνικό κράτος. Φευ!

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Στην περίπτωση των Γάλλων Σοσιαλιστών η πρώτη σοβαρή αντίφαση παρουσιάστηκε όταν η ηγεσία του PS (Parti Socialiste) ενέκρινε την υπερψήφιση του Ευρωσυντάγματος τη στιγμή που ως επί το πλείστον (60%) η εκλογική βάση του κόμματος ήρθε σε αντίθεση. Οι Γάλλοι Σοσιαλιστές δίνουν την εικόνα ενός σκάφους εν μέσω τρικυμίας. Το μη χείρον βέλτιστον δεν ισχύει στην περίπτωση τους, γιατί μπορεί η Σεγκολέν Ρουαγιάλ να απέσπασε ένα καλύτερο ποσοστό από αυτό που εισέπραξε ο Λ. Ζοσπέν ή που θα εισέπρατταν οι Λ.Φαμπιους και Ντ.Στρος Καν αλλά αυτό που μένει στο τέλος είναι η ήττα. Ένας πολιτικός όπως ο Ν.Σαρκοζύ δεν θα μπορούσε να αφήσει την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη με την προσχώρηση σημαντικών στελεχών των Σοσιαλιστών στην Κυβέρνηση μετεκλογικά. Στη Γερμανία τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, αφού οι Σοσιαλδημοκράτες στη μετά-Σρέντερ εποχή βλέπουνε τα ποσοστά τους να μειώνονται διαρκώς και επικίνδυνα.

Είναι η κρίση αποτέλεσμα μόνο της έλλειψης σαφήνειας στον πολιτικό λόγο των Σοσιαλδημοκρατών; Όπως και να έχει το φαινόμενο δεν είναι συγκυριακό. Συγκυριακές είναι νίκες όπως αυτή των Ισπανών Σοσιαλιστών (PSOE). Εν μέσω παγκοσμιοποίησης μεγάλο μέρος μιας απολιτικής μάζας ανθρώπων καλείται να επιλέξει στρατόπεδο. Και οι διαχωριστικές γραμμές επανέρχονται! (Είναι αυτές που εγκατέλειψε το ΠΑ.ΣΟ.Κ και θυμάται πάντοτε τις τελευταίες μέρες των εκλογών ούτως ώστε να συσπειρώσει τους προοδευτικούς πολίτες υπό την σκέπη του). Με μια Δεξιά σαφή στην πολιτική της το μόνο αντίβαρο που παρουσιάζεται είναι ένα αριστερό ανάχωμα. Αυτό ο πολίτης το βρίσκει άμεσα είτε στον παρωχημένο αλλά συνεπή λόγο του Κ.Κ.Ε είτε στη σύγχρονη Αριστερά που προσπαθεί να εκφράζει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Πόσο μάλλον τη στιγμή που το ΠΑ.ΣΟ.Κ δείχνει ανήμπορο να αφουγκραστεί την βάση του τόσο στις περιπτώσεις του Άρθρου 16 όσο και σε αυτή του Σχεδίου Ανάν για την Κύπρο παλιότερα.

Επιπροσθέτως, έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό σε ένα ευρύ ποσοστό πολιτών ότι η απεμπόληση των κοινωνικών κεκτημένων δεν οφείλεται απλά και μόνο σε «λάθος πολιτικές» αλλά στην αναπόφευκτη τάση ανάπτυξης του καπιταλισμού στην εποχή μας. Το γεγονός αυτό απεκδύει κάθε πολιτική πρόταση που μπορεί να έχουν τα σύγχρονα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα για το κοινωνικό κράτος.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ όμως έχασε και τη δυναμική που του προσέδιδε πάντοτε η Ελληνική Νεολαία. Αντιγράφοντας από τον Μ.Ανδρουλάκη: «Το κόμμα μας χρειάζεται να προετοιμάσει μεθοδικά μια κρίσιμη μάζα νέων ηγετικών ταλέντων που θα δώσουν ένα νέο τόνο στην κομματική ζωή και θα ανεβάσουν τα στάνταρντ της πολιτικής στη χώρα μας» και τον Χ.Καστανίδη: «Αντί του κόμματος των γραμμών, να κάνουμε το κόμμα των γνωμών. Και αντί του κόμματος των οχυρών, να κάνουμε το κόμμα των ανοιχτών οριζόντων, ειδάλλως δεν υπάρχει αντιμετώπιση της κρίσης στα μέσα της σοσιαλδημοκρατίας».

Σημείωση: Ο συντάκτης του ανωτέρω blog δεν συνταυτίζεται απόλυτα με το περιεχόμενο καμίας από τις προτεινόμενες διασυνδέσεις.

Προτεινόμενα:

Blog: http://fivoskarzis.blogspot.com/

Links: www.pasok.gr www.kke.gr www.syriza.gr

1. Pensa

2007-09-10T07:28:00.000-07:00

Pensa un attimo soltanto...

Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος...Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. Πάντα δι’ αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν.

Αρχικά ήταν ο Λόγος. Και ο Λόγος ήταν προς τον Θεό, και Θεός ήταν ο Λόγος. Αυτός ήταν αρχικά προς τον Θεό. Όλα έγιναν μέσω αυτού, και χωρίς αυτόν δεν έγινε ούτε ένα το οποίο έγινε.

Τ(ρ)όπος έκφρασης, τ(ρ)όπος αναμόχλευσης σκέψεων και προβληματισμών...

Καλως σας βρήκα bloggers...

k